31 C
Bangalore, IN
Saturday, July 21, 2018

ಶಿವಣ್ಣನ ‘ಶ್ರೀಕಂಠ’ ಬಿಚ್ಚಿಡಲಿದೆಯಂತೆ ಸಿದ್ದರಾಮಯ್ಯ ಕಟ್ಕೊಂಡ ಗಿಫ್ಟ್ ವಾಚು, ಮಂತ್ರಿಗಳ ‘ನೀಲಿ ಲೀಲೆ’ ವಾಚೂ..!

ರಾಜಕಾರಣದ ಒಳಸುಳಿಗಳನ್ನು ಬಿಚ್ಚಿಡುವ  digitalkannada.com ಇದೇ ಶುಕ್ರವಾರ ತೆರೆಕಾಣಲಿರುವ ಸೆಂಚುರಿ ಸ್ಟಾರ್ ಶಿವರಾಜ್ ಕುಮಾರ್ ,ಶ್ರೀಸಾಮಾನ್ಯನ ಪಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಅಭಿನಯಿಸಿರುವ  “ಶ್ರೀಕಂಠ” ಚಿತ್ರದ ಒಂದಷ್ಟು ಒಳ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ತೆರೆದಿಟ್ಟಿದೆ. ಓದಿಕೊಂಡ್ ಬಿಡಿ.

ಡಿಜಿಟಲ್ ಕನ್ನಡ ಟೀಮ್:

ಹೊಸ ವರ್ಷದ ಜತೆ ಜನ ಹೊಸ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರ ಹಾಕೋದು ಪ್ರತಿವರ್ಷದ ವಾಡಿಕೆ. ಅದು ಅನುಷ್ಠಾನಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತೋ ಇಲ್ಲ ಕಳೆದು ಹೋಗೋ ಕಾಲದ ಜತೆ ಕರಗಿ ಮಾಯವಾಗುತ್ತೋ ಅದು ಬೇರೆ ಪ್ರಶ್ನೆ. ಆದರೂ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಒಂದಷ್ಟು ಗುಣಾಕಾರ, ಭಾಗಾಕಾರ ಮಾತ್ರ ಇದ್ದದ್ದೇ.

li6a6194ಹಿಂದಿನ ಕಹಿ ಘಟನೆಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಮನಸಿನಿಂದ ಗುಡಿಸಿ, ಬಿಸಾಕಿಬಿಡೋಣ ಅಂಥ ನಮ್ಮ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಸಿದ್ದರಾಮಯ್ಯನವರು ಮತ್ತವರ ಸಂಪುಟ ಪಟಾಲಂ ಮಾಡ್ತಿರೋ ಕೂಡೋ ಲೆಕ್ಕಾನಾ ಕಳೆಯೋಕೆ ಸಜ್ಜಾಗಿ ನಿಂತಿದೆಯಂತೆ ಹೊಸ ವರ್ಷದ ಮೊದಲ ವಾರದಲ್ಲೇ ರಿಲೀಸ್ ಆಗುತ್ತಿರೋ ಹ್ಯಾಟ್ರಿಕ್ ಹೀರೋ ಶಿವರಾಜ್ ಕುಮಾರ್ ಅಭಿನಯದ ಸಿನಿಮಾ ‘ಶ್ರೀಕಂಠ’!

BANGALORE, OCTOBER 02, 2013 : Karnataka Chief Minister Siddaramaiah is seen in a Walk the Talk shoot with the chief editor of Indian Express, Shekhar Gupta at the Vidhana Soudha, Bangalore, for NDTV. (PHOTO BY JYOTHY KARAT)

ಮಂತ್ರಿ ಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ರೊಯ್ಯಂತ ರಾಜೀನಾಮೆ ಬಿಸಾಕಿ ಬಿಜೆಪಿ ಸೇರಿರೋ ಶ್ರೀನಿವಾಸ ಪ್ರಸಾದ್ ‘ಬೈಎಲೆಕ್ಷನ್ನಿಗೆ ಬನ್ರಲಾ ನೋಡ್ಕೋತ್ತೀನಿ ಒಂದ್ ಕೈನಾ’ ಅಂತಾ ಸಾಕ್ಷಾತ್ ಶ್ರೀಕಂಠೇಶ್ವರ ನೆಲೆಸಿರೋ ನಂಜನಗೂಡು ವಿಧಾನಸಭಾ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಅಡ್ಡಾಡುತ್ತಿರೋದ್ರಿಂದ ಮೊದಲೇ ಟೆನ್ಷನ್ ಆಗಿರೋ ಸಿದ್ದರಾಮಯ್ಯವರಿಗೆ ‘ಶ್ರೀಕಂಠ’ ಫಿಲಂನಿಂದ ಇದ್ಯಾವದಪ್ಪಾ ಹೊಸ ತಲೆನೋವು ಅಂದ್ರಾ..?!

siddu-watch

ಏನಿಲ್ಲಾ.., ಹೋದ ವರ್ಷ ಸಿದ್ದರಾಮಯ್ಯನವರಿಗೆ ಡ್ರಮ್ ಗಟ್ಟಲೇ ಗಂಜೀನೀರು ಕುಡಿಸಿತ್ತಲ್ಲಾ.., ಅದೇ ದುಬೈನಲ್ಲಿ ಸೆಟ್ಲ್ ಆಗಿ, ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಬಂದು ಹೋಗಿ ಮಾಡೋ ತಮ್ಮ ಹಳೇ ಕ್ಲಾಸ್ ಮೇಟ್ ನಿಂದ ಕಾಸ್ಟಲೀ ಹ್ಯೂಬ್ಲೋ ವಾಚ್ ಗಿಫ್ಟ್ ತಗೊಂಡ ವಿವಾದ.. ಅದನ್ನ ‘ಶ್ರೀಕಂಠ’ ಸಿನಿಮಾದಲ್ಲಿ ಹಂಗಂಗೆ ಭಟ್ಟಿ ಇಳಿಸವ್ರಂತೆ. ನೋಡೋದಿಕ್ಕೆ ಥೇಟು ಮಾಜಿ ಪ್ರಧಾನಿ ದೇವೇಗೌಡರ ಥರಾ ಕಾಣೋ ಚನ್ನಪಟ್ಟಣದ ಕಾಡಯ್ಯ ಅವರನ್ನು ಸಿದ್ದರಾಮಯ್ಯನವರು ಯಾವಾಗಲೂ ಬೆನ್ನಿಗಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ತಿರುಗುತ್ತಾರೆ. ಟೀವಿಗೀವಿಗಳಲ್ಲಿ ನೋಡೋ ಜನರಿಗೆ ದೇವೇಗೌಡರೇ ಸಿದ್ದರಾಮಯ್ಯನವರ ಬೆನ್ನಿಂದೆ ತಿರುಗುತ್ತವ್ರೆ ಅಂತಾ ‘ಅಣುಕು ಚಿತ್ರಣ’ ನೀಡೋ ಕಾಯಸ್ಸನ್ನು ಈ ಕಾಡಯ್ಯನವರ ತಿರುಗಾಟದ ಹಿಂದೆ ಕಾಯ್ದಿರಿಸಲಾಗಿದೆ.

kirik-hanumante

ಇದೇ ಸ್ಟೈಲಲ್ಲಿ ಡಿಟ್ಟೋ ಸಿದ್ದರಾಮಯ್ಯನವರ ಥರಾನೇ ಕಾಣೋ ಹನುಮಂತೇಗೌಡ ಅನ್ನೋ ವ್ಯಕ್ತೀನಾ ‘ಶ್ರೀಕಂಠ’ ಸಿನಿಮಾದಲ್ಲಿ ತಂದು ದುಬಾರಿ ವಾಚ್ ಗಿಫ್ಟ್ ಪ್ರಕರಣನಾ ಸೃಷ್ಟಿಸಲಾಗಿದೆಯಂತೆ.

srikanta-team

ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲಾ… ಎಂ.ಎಸ್. ಮನುಗೌಡ ನಿರ್ಮಾಣದಲ್ಲಿ ಮಂಜು ಸ್ವರಾಜ್ ನಿರ್ದೇಶಿಸಿರೋ ಈ ಸಿನಿಮಾದಲ್ಲಿ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಟಿಪ್ಪು ಜಯಂತಿ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ವೇದಿಕೆ ಮೇಲೆ ಮೊಬೈಲ್ ನಲ್ಲಿ ನೀಲಿ ಚಿತ್ರ ನೋಡ್ಕಂಡಿ ಟೀವಿ ಚಾನೆಲ್ ಗಳ ಮೂಲಕ ಕೋಟ್ಯಂತರ ವೀಕ್ಷಕರ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಿಬಿದ್ದರೂ ಸಿದ್ದರಾಮಯ್ಯ ಕೃಪಾಕಟಾಕ್ಷದಿಂದ ಎಸ್ಕೇಪ್ ಆಗಿಹೋದ ಮಂತ್ರಿ ತನ್ವೀರ್ ಸೇಠ್ ಅವರ ‘ಸೆಕ್ಸ್ ಪ್ಯಾಕ್’ ಪ್ರಕರಣ ಡಿಫರೆಂಟ್ ಆಂಗಲ್ ನಲ್ಲಿ ಐತಂತೆ. ಒಂದು ಕಡೆ ತನ್ವೀರ್ ಸೇಠ್ ಪ್ರಕರಣ ಮರೆಯದಂತೆ ಮಾಡುತ್ತಾ ಅದೇ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಮಾಜಿ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಯಡಿಯೂರಪ್ಪ ಸಂಪುಟದ ಸಹೋದ್ಯೋಗಿ ತ್ರಿಮೂರ್ತಿಗಳಾದ ಸಿ.ಸಿ. ಪಾಟೀಲ್, ಲಕ್ಷ್ಮಣ್ ಸವದಿ ಹಾಗೂ ಕೃಷ್ಣ ಪಾಲೇಮಾರ್ ವಿಧಾನಸಭೆಯೊಳಗೇ ‘ನೀಲಿ ಲೀಲೆ’ ವೀಕ್ಷಿಸಿ, ಅದಕ್ಕೆ ಮಂತ್ರಿ ಪದವಿ ಸಮರ್ಪಿಸಿದ್ದನ್ನೂ ನೆನಪಿಸುತ್ತದಂತೆ.

ಹೀಗೆ ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ನಾನಾ ಚಮಕ್ ಗಳಿರೋ ‘ಶ್ರೀಕಂಠ’ ಅದ್ಯಾವ್ಯಾವ ಸರಕಾರಗಳ ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರ, ಅನಾಚಾರಗಳನ್ನು ಬಿಚ್ಚಿಡುತ್ತಾನೋ ನೋಡೋಣ.. ಆದರೆ ಒಂದ್ ಮಾತು. ಕೊನೇ ಕ್ಷಣದ ಬದಲಾವಣೆಗಳಿಗೆ ನಾವು ಜವಾಬ್ದಾರರಲ್ಲ!

ಶಿಕ್ಷಣ ಪದ್ದತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಪುಟ್ಟ ಕಲಾವಿದೆ ಅನ್ವಿತಾಳ ಬಿರುನುಡಿ !

ಜೋಗಿಯ “ಸಾವಿನ” ಕಥೆ..

ಸಾವಿಲ್ಲದ ಜೀವಿ ಎಲ್ಲೂ ಇಲ್ಲ. ಆದರೂ ಸಾವನ್ನು ಮೆಟ್ಟಿ ಚಿರಂಜೀವಿಯಾಗುವ ಮನುಷ್ಯ ಪ್ರಯತ್ನ ನಿರಂತರ. ಅತಿಯಾದದ್ದು ಅಮೃತವಾದರೂ ವಿಷವೇ.. ಅಂತೆಯೇ ಆಯಸ್ಸು ಮಿತಿಮೀರಿದರೂ ನಾವು ಅನುಭವಿಸಬೇಕಾದ ಅನಾಹುತ, ದುರಂತ ಅಷ್ಟಿಷ್ಟಲ್ಲ. ಸಮಯಕ್ಕೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಸತ್ತರೇನು ?ಸಾಯದಿದ್ದರೇನು? ಜೀವಂತಿಕೆಯಿಲ್ಲದ ಜೀವಿಯ ಜೀವಿತದ ಪಾಡೇನು ? ಎಲ್ಲವನ್ನು ಅವರೆಕಾಯಿ ಸುಲಿದಂತೆ ಬಿಡಿಬಿಡಿಯಾಗಿ ಬದುಕನ್ನು ಬಿಡಿಸಿ ತೋರಿದ್ದಾರೆ ಪತ್ರಕರ್ತ, ಸಾಹಿತಿ ಜೋಗಿ. ಕಾಲಾತೀತವಾದ, ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಮೆಲುಕು ಹಾಕಬಹುದಾದ ಸಾವೆಂಬ ಪರಕೀಯನ ಜೊತೆ ಅಸಂಬದ್ಧ ಮಾತುಕತೆ ಇಲ್ಲಿ ಹರಡಿಕೊಂಡಿದೆ ಓದಿಕೊಳ್ಳಿ…

ನಾನು ಇವತ್ತು ರಾತ್ರಿ ಸಾಯಬಹುದು. ಅಥವಾ ನಾಳೆ ಬೆಳಗ್ಗೆ. ಇವತ್ತು ರಾತ್ರಿ ನಿದ್ದೆಯಲ್ಲಿ ಸತ್ತರೂ ಅದು ಲೋಕಕ್ಕೆ ಗೊತ್ತಾಗುವುದು ಬೆಳಗ್ಗೆಯೇ. ಸತ್ತವನಿಗೆ ಬೆಳಗ್ಗೆ ಸತ್ತರೂ ಒಂದೇ, ರಾತ್ರಿ ಸತ್ತರೂ ಒಂದೇ. ನರಳಾಡಿ ಸಾಯದಿದ್ದರಾಯಿತು ಅಷ್ಟೇ. ಅನಾಯಾಸೇನ ಮರಣಂ, ವಿನಾ ದೈನ್ಯೇನ ಜೀವನಂ.

ಸತ್ತು ಹೋದರಂತೂ ನೆಮ್ಮದಿ. ನಾಳೆ ಆಫೀಸಿಗೆ ಹೋಗಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ. ಮತ್ತೆ ಅಕ್ಷರಮಾಲೆಯ ಒಂದೊಂದೇ ಅಕ್ಷರಗಳನ್ನು ಹೆಕ್ಕಿ ಅದನ್ನು ಆದಷ್ಟೂ ವಿನೂತನವಾಗಿ ಪೋಣಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಹೆಣಗಾಡಬೇಕಿಲ್ಲ. ತರುಣ ಕವಿಯ ಕವಿತೆ ಓದಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ. ಹಿರಿಯ ಕವಿಯ ಫೋನಿಗೆ ಕಿವಿಯಾಗಬೇಕಿಲ್ಲ. ಉಪ್ಪಿಟ್ಟು ತಿನ್ನಬೇಕಿಲ್ಲ, ನವಿಲು ಕಣ್ಣೀರುು ಹಾಕಿ ಮರಿಮಾಡುವ ಸುದ್ದಿ ಕೇಳಬೇಕಿಲ್ಲ. ಗೋವಿನ ಹಾಡು ತುಂಬ ಪ್ಯಾಥೋ ಅನ್ನಿಸಿ ಮರುಗಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ.
ಹಾಗಂದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಕೇವಲ ಸುಳ್ಳು. ಸಾಯುವುದಿಲ್ಲ ಅನ್ನುವುದು ದೇಹಕ್ಕೂ ಮನಸ್ಸಿಗೂ ಗೊತ್ತು. ನಿಜಕ್ಕೂ ಸಾಯುವ ಕಾಲ ಬಂದಾಗಲೂ ಹೀಗೇ ಯೋಚಿಸೋದಕ್ಕೆ ಸಾಧ್ಯವಾ? ಎಂಥಾ ತತ್ವಜ್ಞಾನವಾಗಲೀ, ಬೌದ್ಧಿಕತೆಯಾಗಲೀ, ವಿಚಾರವಾದವಾಗಲೀ ಬದುಕುವ ಅದಮ್ಯ ಆಸೆಗಿಂತ ದೊಡ್ಡದಲ್ಲ. ಬದುಕು ಅನ್ನುವುದು ಯಾವತ್ತೂ ಕ್ರಿಯಾಪದ. ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ಬದುಕು ಮಾತ್ರ ನಾಮಪದ.

ಸಾವಿನ ಅಂಚಿಗೆ ಹೋಗಿ ಬಂದವರು ಬದಲಾಗಿದ್ದಾರೆ ಅಂತ ಕೇಳಿದ್ದೆ. ಇನ್ನೇನು ಸಾಯುತ್ತಾರೆ ಅಂದುಕೊಂಡವರು ಮತ್ತೆ ಬದುಕಿ ಬಂದು, ಜೀವನದ ಕುರಿತ ತಮ್ಮ ಧೋರಣೆಯನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸಿಕೊಂಡು ಇನ್ನೇನೋ ಆಗಿದ್ದುಂಟು ಎಂದು ಓದಿದ್ದೆ. ಆದರೆ ಬದುಕನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸುವ ಶಕ್ತಿ ಸಾವಿಗಿದೆ ಅನ್ನುವುದು ನನಗೆ ಖಾತ್ರಿಯಿಲ್ಲ. ಅದು ಕೇವಲ ಸ್ಮಶಾನ ವೈರಾಗ್ಯ ಅಷ್ಚೇ. ತೀರಾ ಎದೆ ನೋವು ಬಂದಾಗ, ಕೊಂಚ ಕೆಮ್ಮು ಜಾಸ್ತಿಯಾದಾಗ ಇನ್ನು ಸಿಗರೇಟು ಮುಟ್ಟುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಪ್ರಮಾಣ ಮಾಡಬಹುದು. ಅದು ಪ್ರಾಣಭಯದ ಪ್ರಮಾಣ ಅಷ್ಟೇ. ಮತ್ತೆ ಆರೋಗ್ಯ ಮರುಕಳಿಸಿದ ತಕ್ಷಣ ಎಲ್ಲ ದುರ್ಜನರೂ ಬಂದು ಸೇರುತ್ತಾರೆ. ಮತ್ತೆ ಅದೇ ಬದುಕು, ಅದೇ ನಗು, ಅದೇ ಸಂಭ್ರಮ.
ಆವತ್ತು ಹಾಗೆ ಮಲಗಿದ್ದೆ.
ದೇಹ ನನ್ನದು ಹೌದೋ ಅಲ್ಲವೋ ಅನುಮಾನವಿತ್ತು. ಯಾವತ್ತೂ ನನ್ನ ದೇಹ ಹೀಗೆ ವಿಚಿತ್ರವಾಗಿ ವರ್ತಿಸಿದ್ದೇ ಇಲ್ಲ. ಭಯಂಕರ ಕೈಕಾಲು ನೋವು ಎಂದು ಗೋಳಾಡುವವರನ್ನು ನೋಡಿದ್ದೆ. ಆ ನೋವು ಹೀಗಿರುತ್ತದೆ ಅನ್ನುವುದು ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲಾ ನೋವುಗಳೂ ಅಷ್ಟೇ. ಅದರ ತೀವ್ರತೆಯ ಅರಿವಾಗುವುದು ಅದು ನಮ್ಮನ್ನು ಕಾಡಿದಾಗ ಮಾತ್ರ. ಬೇರೊಬ್ಬರ ನೋವು ನಮಗೆ ಸುದ್ದಿ ಮಾತ್ರ.

ಸಾಯುತ್ತಾ ಮಲಗಿದಾಗ ಏನೆಲ್ಲ ನೆನಪಾಗುತ್ತದೆ. ಉಪ್ಪಿನಂಗಡಿಯ ಗೆಳೆಯ ಆಶ್ರಫ್ ಸೂಟು ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಅಬ್ಬರದಿಂದ ಓಡಾಡುವವರನ್ನು ನೋಡಿದಾಗೆಲ್ಲ ಹೇಳುತ್ತಿರುತ್ತಾನೆ: ಇವನು ಹೀಗೆ ಇಡೀ ಜಗತ್ತೇ ತನ್ನದು ಅಂತ ಓಡಾಡ್ತಾನಲ್ಲ. ಇವನ ಮೆದುಳಿನ ನರಮಂಡಲದ ಸೂಕ್ಷ್ಮಾತಿಸೂಕ್ಷ ನರವೊಂದು ಕೊಂಚ ಏರುಪೇರಾದರೆ, ಇದೇ ಮನುಷ್ಯ ಹಾಕಿಕೊಂಡ ಸೂಟು, ಕೋಟು ಕಿತ್ತೆಸೆದು ಬೆತ್ತಲೆಯಾಗಿ ಬೀದಿಯಲ್ಲಿ ಓಡಾಡೋದಿಲ್ವಾ. ಆದ್ರೂ ಈ ಜಂಬ ಯಾಕೆ ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಅನ್ನೋದು ಅವನ ಪ್ರಶ್ನೆ.

ಜೀವವೂ ಅಷ್ಚೇ. ಯಾವಾಗ ದೇಹವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಅಗಲುತ್ತದೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಒಂದು ಕತೆಯಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬಾತ ಪೇಟೆ ಬೀದಿಯಲ್ಲಿ ಅಡ್ಡಾಡುತ್ತಾ ಸಾವನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾನೆ. ಸಾವಿನಿಂದ ಪಾರಾಗಬೇಕೆಂದು ತಕ್ಷಣವೇ ನಾಗಾಲೋಟದಿಂದ ಸಾಗುವ ಕುದುರೆಯನ್ನೇರಿ ನೂರಾರು ಮೈಲಿ ಸಾಗುತ್ತಾನೆ. ಸಾಕಷ್ಟು ದೂರ ಬಂದೆ ಎಂದು ನಿಟ್ಟುಸಿರುಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಅಲ್ಲಿ ಸಾವು ಹಾಜರಾಗುತ್ತದೆ.

ನನ್ನ ಯಜಮಾನನ ಅಪ್ಪಣೆಯ ಪ್ರಕಾರ ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಸಂಧಿಸಬೇಕಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ನೀನು ಬೆಳಗ್ಗೆ ಇಲ್ಲಿಂದ ತುಂಬಾ ದೂರದಲ್ಲಿದ್ದೆಯಲ್ಲ, ಹೇಗಿದು ಅಂತ ಯೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ’ ಅನ್ನುತ್ತದೆ ಸಾವು. ಸಾವನ್ನು ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ಹೋಗುವುದು ಅಂದರೆ ಅದೇ.

ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಯಮವೇಗ ಎನ್ನುವ ಮಾತಿದೆ. ಯಮವೇಗ ಅನ್ನುವುದು ಯಮನ ವೇಗ ಇರಲಾರದು. ಅವನದೋ ಕೋಣ ವಾಹನ. ಕಂಬಳದಲ್ಲಿ ಕೋಣ ವೇಗವಾಗಿ ಓಡುತ್ತದೆ ನಿಜ. ಆದರೆ ಅದು ಅಂಥ ವೇಗವೇನೂ ಅಲ್ಲ. ಹೀಗಾಗಿ ಯಮವೇಗ ಅನ್ನುವುದು ಸಾವು ಜೀವವನ್ನು ಸೆಳೆದೊಯ್ಯುವ ವೇಗ ಇರಬಹುದೇ. ಅಥವಾ ವೇಗವಾಗಿ ಹೋಗುವವನು ಬೇಗ ಯಮಲೋಕ ಸೇರುವುದರಿಂದ ಆ ವೇಗವನ್ನು ಯಮವೇಗ ಅನ್ನುತ್ತಾರಾ? ಹಾಗೇ ಪ್ರಾಣವನ್ನು ಯಮ ಉರುಳೆಸೆದು ಕರೆದೊಯ್ಯುತ್ತಾನೆ ಅನ್ನುವುದೊಂದು ಪ್ರತೀತಿ. ಪ್ರಾಣಪಕ್ಷಿ ಹಾರಿಹೋಯಿತು ಅನ್ನೋದು ಮತ್ತೊಂದು ಉಕ್ತಿ. ಪ್ರಾಣಪಕ್ಷಿ ಯಾಕೆ ಹಾರಿಹೋಗುತ್ತದೆ. ಪ್ರಾಣ ಯಾಕೆ ಪಕ್ಷಿ? ಮತ್ಯಾರಿಗೋ ಪ್ರಾಣವೆಂಬುದು ಜ್ಯೋತಿ. ಅದು ಆ ಮಹಾಜ್ಯೋತಿಯನ್ನು ಸೇರುತ್ತದಂತೆ.

ಬದುಕಿರುವಾಗ, ನೆಮ್ಮದಿಯಾಗಿ ಬದುಕಿರುವಾಗ ಸಾವಿನ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತಾಡುವುದಕ್ಕೆ ಸೊಗಸಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಶಿರಾಡಿ ಘಾಟಿಯ ಬಳಿ ಮರಕ್ಕೆ ಜೀಪು ಡಿಕ್ಕಿ ಹೊಡೆದು ಏಳೋ ಎಂಟೋ ಮಂದಿ ತೀರಿಕೊಂಡರಂತೆ. ಆ ಘಟನೆಗೆ ಪತ್ರಿಕೆಗಳು ಎಷ್ಟು ನೀರಸವಾಗಿ ಶೀರ್ಷಿಕೆ ಕೊಡುತ್ತವೆ ಅನ್ನುವುದನ್ನು ಗೆಳೆಯನೊಬ್ಬ ತಮಾಷೆಯಾಗಿ ವಿವರಿಸುತ್ತಿದ್ದ: ನಿಂತಿರುವ ಮರಕ್ಕೆ ಚಲಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಜೀಪು ಡಿಕ್ಕಿ. ಇದನ್ನೇ ಬುದ್ಧಿಜೀವಿಗಳ ಮುಂದೆ ಹೇಳಿದರೆ ಜೀವವಿರೋಧಿ ಧೋರಣೆ ಅನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಸಾವಿನ ಬಗ್ಗೆ ತಮಾಷೆ ನಿಷೇಧಿಸಲಾಗಿದೆ. ಸಾಯುವುದು ಸತ್ತವನ ಪಾಲಿಗೆ ಏನೋ ಎಂತೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ, ಬದುಕಿರುವವರ ಪಾಲಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಅಂಥ ಆಹ್ಲಾದಕರ ಅನುಭವ ಅಲ್ಲ.

ಸತ್ತ ಮೇಲೆ ಏನಾಗುತ್ತೇವೆ ಅನ್ನುವ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಬದುಕಿರುವವರು ಉತ್ತರಿಸಲಾರರು, ಉತ್ತರಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಸತ್ತವರು ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ದೆವ್ವಗಳನ್ನು ನೋಡಿದವರು, ದೆವ್ವಗಳ ಜೊತೆ ಮಾತಾಡಿದವರು ಯಾರೂ ಸತ್ತ ನಂತರ ಏನಾಗುತ್ತಾರೆ ಅಂತ ಕೇಳಿದ್ದು ವರದಿಯಾಗಿಲ್ಲ. ಸತ್ತ ನಂತರ ದೆವ್ವವಾಗುತ್ತಾರೆ ಅಂತ ದೆವ್ವಗಳು ಹೇಳಬಹುದು. ಆದರೆ ಎಲ್ಲರೂ ದೆವ್ವಗಳಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಪಾಪಿಗಳು ಮತ್ತೆ ಹುಟ್ಟುತ್ತಾರೆ ಅನ್ನುತ್ತದೆ ಪುರಾಣ. ಮತ್ತೆ ಹುಟ್ಟುವುದೇ ಪಾಪವಂತೆ. ಹುಟ್ಟದೇ ಇರುವುದು ಪುಣ್ಯ. ಪುಣ್ಯವಂತರು ದಿವ್ಯ ಸಾಯುಜ್ಯವನ್ನು ಸೇರುವತ್ತಾರಂತೆ. ಅವರು ಹುಟ್ಟುಸಾವುಗಳ ಚಕ್ರದಿಂದ ಬಿಡುಗಡೆ ಪಡೆಯುತ್ತಾರಂತೆ. ಹಾಗಿದ್ದರೆ ಹುಟ್ಟು ಇಲ್ಲದ ಸಾವೂ ಇಲ್ಲದ ಆ ಸ್ಥಿತಿ ಯಾವುದು. ಹುಟ್ಟದ ಹೊರತು ಇರುವುದು ಹೇಗೆ? ಇರದ ಮೇಲೆ ಅದು ಸ್ಥಿತಿ ಹೇಗಾಗುತ್ತದೆ. ಸ್ಥಿತಿಯೇ ಅಂದ ಮೇಲೆ ಹುಟ್ಟು ಇದೆ ಅಂತಾಯಿತಲ್ಲ. ಅಂದರೆ ಅದು ಸಾವಿಲ್ಲದ ಸ್ಥಿತಿಯೇ?
ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಹೆಚ್ಚುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತವೆ. ಉತ್ತರ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ. ನಾಳೆಯ ಹಾಗೆ ಸಾವು ಕೂಡ ಅನೂಹ್ಯ. ಸಾವಿನ ಹಾಗೆ ನಾಳೆ ಕೂಡ ನಿಗೂಢ. ನಿನ್ನೆಗೆ ಸತ್ತು, ನಾಳೆಗೆ ಹುಟ್ಟದ ನಮ್ಮ ಇಂದಿನ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಯಾವುದು ಸತ್ಯ, ಯಾವುದು ಸುಳ್ಳು. ನಾಳೆಗಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿರುವುದು ಕೂಡ ಬರೀ ನಿರೀಕ್ಷೆಯೇ. ಅದೂ ಪೂರ್ವಯೋಜಿತವೇ. ಪ್ರತಿ ಕ್ಷಣವೂ ನಮ್ಮನ್ನು ಗೋರಿಯತ್ತ ಕರೆದೊಯ್ಯುತ್ತಿರುತ್ತದೆ ಅನ್ನುವ ಮಾತು ನೆನಪಾಗುತ್ತದೆ.

ಅಮರತ್ವ ಮನುಷ್ಯನ ಮೂಲಭೂತ ಆಸೆ. ಆದರೆ ಅಂಥ ಅಮರತ್ವ ಎಂಥ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ನಮ್ಮನ್ನು ಸಮೀಪಿಸುತ್ತದೆ ಅನ್ನುವುದೂ ಮುಖ್ಯ. ಇಚ್ಛಾಮರಣಿ ಅನ್ನುವ ವರ ಭೀಷ್ಮನಿಗೆ ಶಾಪವೂ ಆಗಿತ್ತು. ಆತ ತನ್ನಿಚ್ಚೆ ಬಂದಾಗ ಸಾಯಬಹುದಾಗಿತ್ತು. ಆ ಹಿರಿಯ ಜೀವ ಸಾಯಬೇಕು ಎಂದು ಅನ್ನಿಸುವ ಹಾಗೆ ಅವನ ಮೊಮ್ಮಕ್ಕಳು ವರ್ತಿಸಿದರೇ? ಹಾಗೆ ಅವರು ವರ್ತಿಸುತ್ತಾರೆ ಅನ್ನುವುದು ವರ ಕೊಟ್ಟಾಕೆಗೆ ಗೊತ್ತಿತ್ತೇ? ಅಮರನಾಗು ಎಂದು ಹರಸಿದ್ದರೆ ಅದು ಮತ್ತಷ್ಟು ದೊಡ್ಡ ಶಾಪ ಆಗುತ್ತಿತ್ತೇ?

ಸಾವಿಲ್ಲದ ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ. ಅವನು ಚಿರಂಜೀವಿ ನಿಜ. ಆದರೆ ಚಿರಂಜೀವತ್ವದಿಂದ ಏನು ತಾನೇ ಸಾಧಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಮಕ್ಕಳಾಗಿದ್ದಾಗ ಹೇಗಿರುತ್ತೇವೋ ಬೆಳೆಯುತ್ತಾ ಹೋದಂತೆ ಹಾಗಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಕ್ರಮೇಣ ನಮ್ಮ ಸುತ್ತಲಿನವರ ಪಾಲಿಗೆ , ಮಕ್ಕಳ ಪಾಲಿಗೆ, ಜಗತ್ತಿನ ಪಾಲಿಗೆ ನಾವು ಅಪ್ರಸ್ತುತರಾಗುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತೇವೆ. ಹೀಗೆ ಅಪ್ರಸ್ತುತರಾಗುತ್ತಾ ಹೋಗುವುದೇ ಸಾವಲ್ಲವೇ. ಇನ್ನೂರು ವರುಷ ಬದುಕುತ್ತೀರಿ ಅಂತಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಿ. ಆಗ ನಿಮ್ಮ ಓರಗೆಯ ಮಂದಿ ಹೊಸಬರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ. ಅವರ ಜಗತ್ತೇ ಬೇರೆಯಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಅವರ ಸಮಕಾಲೀನರು, ಮಿತ್ರರು ಯಾರ ಜೊತೆಗೂ ನಿಮಗೆ ಸಂವಹನ ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಆ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ಬದುಕಿದ್ದರೂ ಮಹಾತ್ಮಗಾಂಧಿಯ ಮೂರ್ತಿಯ ಹಾಗೆ ಜೀವಿಸಿರಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಎಲ್ಲರೊಂದಿಗಿದ್ದೂ ಎಲ್ಲರಂತಿರದೆ.

ಹೀಗಾಗಿ ಅಮರರಾಗಬೇಕು, ದೀರ್ಘಾಯುಷಿ ಆಗಬೇಕು ಅನ್ನುವ ಆಸೆ ಕೇವಲ ಭ್ರಮೆ ಮಾತ್ರ. ಅದರಿಂದ ಬಹಳ ಅನುಕೂಲಗಳೇನಿಲ್ಲ. ಕ್ರಮೇಣ ನಮ್ಮ ಆಯಸ್ಸೇ ನಮಗೆ ಭಾರವಾಗಿ, ನಮ್ಮ ಉಸಿರೇ ನಮಗೆ ಹೊರೆಯಾಗಿ ಯಾಕಾದರೂ ಬದುಕಿದ್ದೇವೋ ಅನ್ನಿಸತೊಡಗುತ್ತದೆ. ಬೇರೆಯವರ ಬಗ್ಗೆ ಹೀಗನ್ನಿಸುವುದಕ್ಕೂ ನಮ್ಮ ಬಗ್ಗೆಯೇ ಹೀಗನ್ನಿಸುವುದಕ್ಕೂ ಅಂಥ ವ್ಯತ್ಯಾಸವೇನಿಲ್ಲ.

ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ತಮಾಷೆಯಾಗಿ ಆಮೇಲೆ ಭಯವಾಗಿ ಅದಾದ ಮೇಲೆ ನಿಗೂಢವಾಗಿ ಕಾಣುವ ಸಾವು, ಕ್ರಮೇಣ ಗೆಳೆಯನಂತೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತದೆ. ಎಲ್ಲೋ ಸಂಧಿಸಿದ ಹಳೆಯ ಮಿತ್ರನಂತೆ ತೋರುತ್ತದೆ. ತುಂಬ ದಿನದಿಂದ ಕರೀತಿದ್ದಾನೆ, ಒಂದ್ಸಾರಿ ಹೋಗಬೇಕು’ ಎಂದು ದೂರದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿರುವ ಮಿತ್ರನ ಕುರಿತು ಹೇಳುವಂತೆ ಸಾವಿನ ಕುರಿತೂ ಯೋಚಿಸಬಲ್ಲವರಾಗುತ್ತೇವೆ.
ಆದರೆ, ಎಪ್ಪತ್ತು ಸಮೀಪಿಸಿದ ನಂತರ ಮತ್ತೆ ಸಾವಿನ ಭಯ ಕಾಡುತ್ತದಾ? ನಿರಾಳವಾಗಿ ಬದುಕಿದ್ದವರು, ತೀರಾ ಇಳಿವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ವಿಚಿತ್ರವಾಗಿ ವರ್ತಿಸುವುದನ್ನು ನೋಡಿದ್ದೇನೆ. ದಿನಾ ಡಾಕ್ಟರ ಹತ್ರ ಹೋಗೋಣ ಅಂತ ಗೋಳು ಹುಯ್ಕೋತಾರೆ ಅಂತ ಗೆಳೆಯರು ಅವರ ಅಮ್ಮ ಅಪ್ಪಂದಿರ ಬಗ್ಗೆ ಬೇಸರದಿಂದ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವುದುಂಟು.

ದುರಭ್ಯಾಸಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ತ್ಯಜಿಸಿದ ಮಿತ್ರನಿಗೆ ವೈದ್ಯರೊಬ್ಬರು ಸಲಹೆ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದರು: ಇವೆಲ್ಲ ಬಿಟ್ಟುಬಿಟ್ಟರೆ ನೀನು ಹತ್ತು ವರುಷ ಜಾಸ್ತಿ ಬದುಕ್ತೀಯಾ. ಆ ಕೊನೆಯ ಹತ್ತು ವರುಷಗಳು ನಿನ್ನದಲ್ಲ. ಯಾಕೆಂದರೆ ನೀನು ಬೇರೆಯವರ ಅಧೀನದಲ್ಲಿರುತ್ತೀಯಾ. ಅದರ ಬದಲು ಎಲ್ಲಾ ದುರಭ್ಯಾಸಗಳನ್ನು ಆನಂದಿಸುತ್ತಾ ಹತ್ತು ವರುಷ ಮೊದಲೇ ಸತ್ತು ಹೋಗು. ಕನಿಷ್ಟ ನೀನಾದರೂ ಸುಖವಾಗಿರುತ್ತೀಯಾ.
ಸತ್ಯವಾದ ಮಾತು ಎಂದು ಹೇಳುವುದಕ್ಕೂ ಮನಸ್ಸಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಇಲ್ಲ ಎಂದು ನಿರಾಕರಿಸುವುದಕ್ಕೂ ಮನಸ್ಸು ಒಪ್ಪುತ್ತಿಲ್ಲ.

ಮಾಧ್ಯಮಗಳೇ.. ಇದು ಸರಿ ಎನಿಸುತ್ತಿದೆಯೇ..?

ಈ ಮೇಲಿನ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ಕೇಳುವುದು ವ್ಯರ್ಥ ಎನ್ನುವುದು ಗೊತ್ತಿದ್ದರೂ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಈಗಾಗಲೇ ಸುದ್ದಿವಾಹಿನಿಗಳು, ಒಟ್ಟಾರೆ ಮಾಧ್ಯಮಗಳೆಂದರೆ ಟಿಆರ್ಪಿಗಾಗಿ ಏನನ್ನಾದರೂ ಮಾಡುವವರು ಎನ್ನುವಂತಾಗಿದೆ. ಆದರೆ ಅದನ್ನು ಸುಳ್ಳೆಂದು ಪ್ರೂವ್ ಮಾಡುವ ಯಾವ ಕೆಲಸವನ್ನೂ ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ಮಾಡದೇ ಇರುವುದು ಬೇಸರದ ಸಂಗತಿ ಎನ್ನಬಹುದು…

ಸಧ್ಯಕ್ಕೆ ನೋಡಿ. ಪುಟಾಣಿ ಸಫಾರಿ ಚಿತ್ರ ಸತತ ನಾಲ್ಕು ದಿನಗಳ ತುಂಬಿದ ಗೃಹ ಪ್ರದರ್ಶನ ಕಂಡಿದೆ. ಎರಡನೆಯ ವಾರಕ್ಕೆ ಮುಂದುವರೆದಿದೆ. ಇದು ಸಧ್ಯಕ್ಕೆ ದಾಖಲೆ. ಮಕ್ಕಳ ಚಿತ್ರ ಎನ್ನುವ ಹಣೆಪಟ್ಟಿ ಹೊತ್ತುಬಿಟ್ಟರೆ ಬಿಡುಗಡೆಯಾಗುವುದೇ ಮರೀಚಿಕೆಯಾಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಮಕ್ಕಳ ಚಿತ್ರವೊಂದು ಹೌಸ್ ಫುಲ್ ಪ್ರದರ್ಶನದ ಜೊತೆಗೆ ಎರಡನೆಯ ವಾರಕ್ಕೆ ದಾಪುಗಾಲಿಟ್ಟು ಮುಂದುವರೆದಿರುವುದು ಸಾಮಾನ್ಯ ವಿಷಯವಲ್ಲ. ಅದನ್ನು ಎಷ್ಟೇ ಬಡಿದುಕೊಂಡರೂ ಕೇರ್ ಮಾಡದ ವಾಹಿನಿಯವರು ಬೆತ್ತಲೆ ಫೋಟೋದ ಕತೆ ಹಿಡಿದು ಗಂಟೆಗಟ್ಟಲೆ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಆ ನಟಿಯನ್ನು ಕರೆಸಿ ಇದು ನಿಜವೇ..? ಸುಳ್ಳೇ ಎಂದೆಲ್ಲಾ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅದು ಸತ್ಯವಾದರೂ ಸುಳ್ಳಾದರೂ ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಗಂಟೆಗಟ್ಟಲೆ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಮಾಡಿ ಮನೆಮಂದಿಗೆಲ್ಲಾ ತೋರಿಸುವುದು ಯಾವ ಪುರುಷಾರ್ಥಕ್ಕೆ ನೀವೇ ಹೇಳಿ..

ಸಮಾಜದ ಸ್ವಾಸ್ಥ್ಯವನ್ನು ಕಾಪಾಡಲು ಇರುವುದಾಗಿ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವ ಈ ಸುದ್ದಿವಾಹಿನಿಗಳು ಒಂದಷ್ಟು ಆ ಕೆಲಸವನ್ನು ಮಾಡದೆ ಬರೀ ಅದನ್ನು ಕೆಡಿಸುವ ಕೆಲಸವನ್ನೇ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರೆ ಜನರು ನಂಬಿಕೆ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ.. ಇವರು ಇಂತಹದ್ದೇ ತೋರಿಸುತ್ತಾರೆ ಎನ್ನುತ್ತಾ ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸುತ್ತಾರೆ…

ಇನ್ನಾದರೂ ಎಚ್ಚೆತ್ತುಕೊಂಡರೆ ಒಳ್ಳೆಯದು, ಮಾಧ್ಯಮಗಳೇ. ಕೆಟ್ಟದ್ದನ್ನು ಖಂಡಿಸಿ, ಕೆಲವೊಂದನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸಿ..ಒಳ್ಳೆಯದನ್ನು ಪೋಷಿಸಿ, ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸಿ.. ಸಮಯ ಅಮೂಲ್ಯ ಎಂಬುದು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಗೊತ್ತಿರುವಂತಹದ್ದೆ.. ಅಂತಹ ಅಮೂಲ್ಯ ಸಮಯವನ್ನು ಗಂಟೆಗಟ್ಟಲೆ ಇಂತಹ ಬೆತ್ತಲೆ ವಿಚಾರಗಳಿಗೆ ವ್ಯಯಿಸುವ ಮುನ್ನ ಯೋಚಿಸಿ…

ರವೀಂದ್ರ ವೆಂಶಿ ಎಂಬ ಹೊಸಬರ ಚಿತ್ರಕ್ಕೆ ಅದರಲ್ಲೂ ಮಕ್ಕಳ ಸಿನಿಮಾಕ್ಕೆ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸಬೇಕಿರುವುದು ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಜವಾಬ್ದಾರಿ. ಪುಟಾಣಿ ಸಫಾರಿ ಎಂಬ ಒಳ್ಳೆಯ ಚಿತ್ರ ತೆರೆಕಂಡಿದ್ದು, ನೀವೂ ನೋಡಿ ಚಿತ್ರ ತಂಡವನ್ನು ಬೆಂಬಲಿಸಿ.

– ರವೀಂದ್ರ ವೆಂಶಿ, ಫುಟಾಣಿ ಸಫಾರಿ ಚಿತ್ರದ ನಿರ್ದೇಶಕ

“ಟಗರು” ಬೈಕ್‍ನ ಅಸಲಿ ಕಹಾನಿ

ಸ್ಯಾಂಡಲ್‍ವುಡ್‍ನ ಟಾಕ್ ಆಫ್ ದ ಟೌನ್ ಆಗಿರೋದು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ದುನಿಯಾ ಸೂರಿ ಹಾಗು ಶಿವಣ್ಣ ಒಂದಾಗಿರೋದು.. ದುನಿಯಾ ಸೂರಿ ಟಗರು ಅಂತಾ ಟೈಟಲ್‍ ಇಟ್ಟು, ಮೈಯೆಲ್ಲಾ ಪೊಗರು ಅಂತಾ ಹೇಳಿದನ್ನ ಕಂಡು ಅವ್ರ ಫ್ಯಾನ್ಸ್ ಫುಲ್ ಥ್ರಿಲ್ ಆಗಿದ್ದಾರೆ.. ಆದ್ರೆ ಎಲ್ಲದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಕಳೆದೆರಡು ದಿನಗಳಿಂದ ಸೋಷಿಯಲ್ ನೆಟ್‍ವರ್ಕ್‍ನಲ್ಲಿ ಓಡಾಡ್ತಿರೊ ಟಗರು ಬೈಕ್ ನೋಡಿ ಮತ್ತಷ್ಟು ಖುಷ್ ಆಗಿದ್ದಾರೆ.. ಆದ್ರೆ ಆ ಬೈಕ್ ಬಗ್ಗೆ ಚಿತ್ರತಂಡ ಹೇಳ್ತಿರೋದೆ ಬೇರೆ.. ಹಾಗಾದ್ರೆ ಈ ಬೈಕ್ ಹಿಂದಿರೊ ಅಸಲಿ ಕಹಾನಿಯಾದ್ರು ಏನು..? ಅಂತೀರಾ..

7ce49102c2caea88dbab91df1e971039
ಸ್ಯಾಂಡಲ್‍ವುಡ್‍ನಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಾಪಟ್ಟೆ ಸುದ್ದಿ ಮಾಡ್ತಿರೊ ಸಿನಿಮಾ ಟಗರು. ಕಾರಣ ದುನಿಯಾ ಸೂರಿ ಮತ್ತು ಸೆಂಚುರಿಸ್ಟಾರ್ ಶಿವಣ್ಣ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಜೊತೆಯಾಗಿರೋದು ಒಂದಾದ್ರೆ, ಮತ್ತೊಂದು ಅವರಿಬ್ಬರ ಫ್ಯಾನ್ಸ್‍ಗೂ ಕಿಕ್ ಏರಿಸ್ತಿರೊ ಟಗರು ಅನ್ನೋ ಟೈಟಲ್. ಹೌದು ಚಿತ್ರಕ್ಕೆ ಅದ್ಯಾವಾಗ ಟಗರು ಅಂತಾ ಹೆಸ್ರನ್ನ ಫಿಕ್ಸ್ ಮಾಡಿದ್ರೊ ನೋಡಿ, ಅದಿಂನಿಂದಲೇ ಸಿನಿಮಾ ಮೇಲೆ ಏನೋ ಒಂಥರ ಕ್ರೇಜ್. ಹಾಗಾಗಿನೆ ಶಿವಣ್ಣನ ಬರ್ತ್‍ಡೆಗೆ ಅವ್ರ ಅಭಿಮಾನಿಗಳು ಟಗರನ್ನೆ ಗಿಫ್ಟ್ ಮಾಡಿ ಖುಷಿ ಪಟ್ಟಿದ್ರು.

a8e5406b-f8be-43ce-9bb0-0d3c86700a68 (1)
ಆದ್ರೆ ಇದೆಲ್ಲದಕ್ಕಿಂತ ಗಾಂಧಿನಗರದಲ್ಲಿ ಸೆನ್ಸೇಷನಲ್ ಹುಟ್ಟುಹಾಕಿದ್ದು ಟಗರುನಂತಿರೊ ಬೈಕು..
ಹೌದು ಈ ಬೈಕ್ ಅಂತೂ ಸೋಷಿಯಲ್ ನೆಟ್‍ವರ್ಕ್‍ನಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಾಪಟ್ಟೆ ಸುದ್ದಿ ಆಯ್ತು.. ಈ ಬೈಕನ್ನು ಟಗರು ಚಿತ್ರಕ್ಕಾಗಿ ಸ್ಪೇಷಲ್ ಆಗಿ ರೆಡಿ ಮಾಡಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಶಿವಣ್ಣ ಸಿನಿಮಾದಲ್ಲಿ ಈ ಬೈಕ್‍ನಲ್ಲಿಯೇ ರೌಂಡ್ ಹಾಕೋದು ಅಂತೆಲ್ಲಾ ಮಾತಾಡಿಕೊಂಡ್ರು. ಯಾಕೆಂದ್ರೆ ಜಾಕಿ ಸಿನಿಮಾದಲ್ಲಿ ಅಪ್ಪುಗಾಗಿ ಸ್ಪೆಷಲ್ ಬೈಕ್ ರೆಡಿ ಮಾಡಿಸಿದ್ದ ದುನಿಯಾ ಸೂರಿ ಇಲ್ಲೂ ಅಂತಾ ಬೈಕ್ ಮಾಡಿಸಿರಬಹುದು ಅನ್ನೊ ಯೋಚನೆ ಗಾಂಧಿನಗರ ಮಂದಿಯದ್ದಾಗಿತ್ತು.

ಅಸಲಿಗೆ ದುನಿಯಾ ಸೂರಿ ಮತ್ತೆ ಈ ಬೈಕ್‍ನ ಹಿಂದೆ ಬಿದ್ದಿರೋದು ಯಾಕೆ, ಅನ್ನೋ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನ ಕಲೆಹಾಕಲು ಹೋದಾಗ, ಸಿಕ್ಕ ಮ್ಯಾಟ್ರೇ ಬೇರೆ.. ಹೌದು ಚಿತ್ರಕ್ಕೂ ಈ ಬೈಕ್‍ಗೂ ಯಾವುದೇ ಸಂಬಂದವಿಲ್ಲ.. ಜಸ್ಟ್ ಅಭಿಮಾನಿಗಳು ಇದನ್ನ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿರ್ಬೇಕು, ಅದು ಇಷ್ಟೊಂದು ಸುದ್ದಿಯಾಗ್ತಿದೆ ಅನ್ನೊದನ್ನ ಸ್ಪಷ್ಟಪಡಿಸಿದ್ರು. ಇವೆಲ್ಲಾ ಏನೇ ಇದ್ರೂ, ಟಗರು ಚಿತ್ರದ ಬಗ್ಗೆ ಸಿನಿ ಅಭಿಮಾನಿಗಳಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟೋಂದು ಕ್ರೇಜ್  ಇದೆ ಅನ್ನೋದಿಕ್ಕೆ ಇದೊಂದು ಸ್ಮಾಲ್ ಎಕ್ಸಾಂಪಲ್..

ಪ್ರಥಮ – ಪಾಪ!

ಪ್ರಥಮ್ -ಸಂಜನಾ ನಡುವೆ  ಅಫೇರ್ ಇತ್ತಾ ಅನ್ನುವ ಸುದ್ದಿ ಎಗ್ಗಿಲ್ಲದಂತೆ ಹರಿದಾಡುತ್ತಿದೆ . ಅದರ ಸತ್ಯಾಸತ್ಯತೆ ಒಂದು ಕಡೆಗಿರಲಿ. ಪ್ರಥಮ್ ನ ಮಾತು ,ಉಡಾಫೆ ಗಳ ಪ್ರದರ್ಶನವನ್ನ  ಗಮನಿಸುತ್ತಾ  ಬಂದ ಆಶಾ ವಿಶ್ವನಾಥ್ ಆತನ ಹುಚ್ಚಾಟಗಳ ಹಿಂದಿನ ಮನಃಸ್ಥಿತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ತಮ್ಮ ಅನಿಸಿಕೆ ದಾಖಲಿಸಿದ್ದಾರೆ ಓದಿ ನೋಡಿ .
ಒಳ್ಳೇ ಹುಡುಗ, ಲೋಕಲ್, ಮೆಂಟಲ್, ಕಿರಿಕ್, ಹುಚ್ಚ , ಕಿಚ್ಚ……….
ಇಂಥ ಹತ್ತು ಹಲವು ಚಿತ್ರ ವಿಚಿತ್ರ ಟೈಟಲ್‍ಗಳನ್ನ ಹೆಸರಿನ ಹಿಂದೆ ಅಂಟಿಸೋದು ಯಾರು?
ಹೀಗೆ ಕೇವಲ ಹೆಸರುಗಳ ಬೆನ್ನು ಹತ್ತಿ ಪ್ರಸಿದ್ಢಿ ಪಡೆಯೋದಕ್ಕೆ ಸಾಧ್ಯವಾ?
ಏನಾದ್ರೂ ಮಾಡಿ ಒಟ್ಟಾರೆ famous ಆಗ್ಬೇಕು ಅನ್ನೋ ಹಪಹಪಿಯಲ್ಲಿ extraordinary ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳೋ publicity ಎಷ್ಟು ದಿನ ಸಾಥ್ ಕೊಡುತ್ತೆ?
ನಾಲ್ಕು ಜನರ ಮಧ್ಯೆ ನಾನೇ ಬೇರೆ, ನನ್ನ ಸ್ಟೈಲೇ ಬೇರೆ ಅಂತ ಛಾಪು ಮೂಡಿಸಬೇಕು ಅನ್ನೋ ತರಾತುರಿಯಲ್ಲಿ ಉತ್ತೇಜಿತರಾಗಿ ಮುನ್ನಡೆದ್ರೆ famous ಆಗಬಹುದೇನೋ ಆದ್ರೆ ಆ ಪ್ರಸಿದ್ಢಿ, ಹೆಸರು ಎಷ್ಟು ದಿನ ನಮ್ಮೊಂದಿಗಿರುತ್ತೆ?
ರಿಯಾಲಿಟಿ ಷೋಗಳಲ್ಲಿ ಗೆದ್ದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಜೀವನ ಗೆಲ್ಲುವ ಕಲೆ ಕರಗತವಾಗುತ್ತಾ?
ರಾತ್ರೋರಾತ್ರಿ ದಕ್ಕುವಂಥ popularity ಯ ಸತ್ವ ಎಷ್ಟು?
ಉಫ಼್……………….. ಇಂಥ ಹಲವಾರು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ನನ್ನನ್ನು ಕಳೆದ 2 ದಿನಗಳಿಂದ ಮತ್ತೆ ಕಾಡ್ತಿರೋದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ once again, BIGG BOSS ಮತ್ತು ಈ ಸೀಸನ್ನಿನ ವಿಜೇತ ಪ್ರಥಮ.
ಪಾಪ, ಇನ್ನೂ ಮಾಗದ ವಯಸ್ಸು, ಜೀವನದ ಜಂಜಾಟದಲ್ಲಿ ಏನೇನೂ ಇಲ್ಲದ ಅನುಭವ, ಆಗಸಕ್ಕೇ ಲಗ್ಗೆ ಇಟ್ಟು ಕೆಳಗೆ ಕಂಡಿದನ್ನೆಲ್ಲವನ್ನ ಖಂಡಿಸಿ ದಕ್ಕಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಲ್ಲೆ ಎಂಬ ಹುಚ್ಚು ಹುಂಬತನ. ಇವೆಲ್ಲವೂ ಮೇಳೈಸಿರುವ ಪ್ರಥಮನ ಈಗಿನ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಅವನಿಗೆ ಓಟು ಹಾಕಿ ಗೆಲ್ಲಿಸಿ ತಪ್ಪು ಮಾರ್ಗ ತೋರಿಸಿದ ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಬೇಜವಾಬ್ದಾರಿಯೇ ಕಾರಣ ಅನ್ನಿಸೋಲ್ವಾ?
ಏನೇನೂ ಸತ್ವವೇ ಇಲ್ಲದೆ ಕೇವಲ ಜೊಳ್ಳು ಆರ್ಭಟದ ಮಾತುಗಾರಿಕೆಯನ್ನೇ ಬಂಡವಾಳ ಮಾಡಿಕೊಂಡವನನ್ನು ಗೆಲ್ಲಿಸಿ ಹುಚ್ಚು ಆಸೆಯ ಮರೀಚಿಕೆಯ ಬೆನ್ನಮೇಲೇರಿಸಿದ್ದಕ್ಕೆ ಓಟು ಮಾಡಿದವರೇ ಕಾರಣವಾಗೋದಿಲ್ವೆ?
ಉದ್ಭವ ಮೂರ್ತಿಗಳೇ “ಉತ್ಸವ-ಮೂರ್ತಿ”ಗಳಾಗುತ್ತಿರುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಹೆಚ್ಚಾಗಿರುವ ಈ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ,  ಕಲಾಕಾರನ ಕೈಗೆ ಸಿಕ್ಕು ನೊಂದು ಬೆಂದು ಕೆತ್ತಿಸಿಕೊಂಡು ಹೊರಹೊಮ್ಮಿದ ಮೂರ್ತಿಗಳು ಮಾತ್ರವೇ ನಿತ್ಯ ಪೂಜೆ ಮಾಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಶ್ರೇಷ್ಠ ಅನ್ನೋದನ್ನು ನಾವು ಮರೆತಂತಿದೆ.
ಪ್ರಥಮ ಪಾಪ, attention seeking, extraordinary exhibition of self success,  ಕೀಳರಿಮೆ, ಅದನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳಲೊಂದಿಷ್ಟು ಆರ್ಭಟಭರಿತ ಮಾತಿನ ಮೋಡಿ, ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಅತಿಯಾದ ವೈಭವಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗಿಸುವ ಬಾಲಿಶ ಮನಸ್ಸು, ಸಮಯೋಚಿತ ನಿರ್ಧಿಷ್ಟ ನಿರ್ಧಾರ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲಾರದ ಡೋಲಾಯಮಾನತೆ, ಹೀಗೆ ತನ್ನೆಲ್ಲ ಸ್ವಂತಿಕೆ ಇಲ್ಲದ  ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ-ಕೊರತೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಹೇಗೋ ನಾಲ್ಕರೊಳಗೊಂದಾಗಿ ತನ್ನ ಪಾಡಿಗೆ ತಾನಿದ್ದವ. ಬಿಗ್‍ಬಾಸ್ ಅನ್ನುವ ರಿಯಾಲಿಟಿ ಷೋಗೆ ಉಬ್ಬಿಸಿ ಕೊಬ್ಬಿಸಿ ಕರೆತಂದು ಗೆಲ್ಲಿಸಿ ಆಚೆಗಟ್ಟಿದ ಮಂದಿ ಈಗ ಅವನ ಜೀವನಕ್ಕೊದಗುವರೇ?
ಮುಖವಾಡದ ಜೀವನ ತುಂಬ ದಿನ ಜೊತೆಗೊದಗದು! ’ಪ್ರಸಿದ್ಧಿ’ಗಿಂತ ’ಸಾಧನೆ’ ಬೇಕು. ಪ್ರಥಮ, ಬಿಗ್‍ಬಾಸ್ ಅನ್ನೋ ಉಫ಼ಿ ಆಟದಲ್ಲಿ ಗೆದ್ದೆ. ಬದುಕೆಂಬ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರದ ಆಟದಲ್ಲೂ ಗೆದ್ದು ಸಮತೋಲನದ ಸಂತಸದ ನೆಮ್ಮದಿಯ ಬಾಳು ಬಾ………………..
-ಆಶಾ ವಿಶ್ವನಾಥ್
ಮಾನಸಿಕ ಸಲಹೆಗಾರರು .

ಮಹತ್ವಾಕಾಂಕ್ಷೆಯ ಸಂಚಾರಿಗಳಿಗಾಗಿ “ಜೋಗಿ” ಹೆಕ್ಕಿ ಕೊಟ್ಟ ಮುತ್ತು !!

ಸಿನಿಮಾ ಕನಸುಗಾರರ ಕಣ. ಕಾಣದೂರಿನಿಂದ ಬಂದು ಕನಸ ಬಿತ್ತಿಬೆಳೆದವರೆಷ್ಟೋ !!  ಒಂದರ ಗೆಲುವನ್ನೇ ಸವಿಯುತ್ತಾ ಸವೆದು ಸವಕಲಾಗಿ ಹೋದವರು ಕಣ್ಣೆದುರಿಗಿದ್ದಾರೆ. ಮತ್ತೊಂದೆಡೆ ಒಂದೇ ಯಶಕ್ಕೆ ಬಿಗಿದುಕೊಳ್ಳದೆ ಏಳು- ಬೀಳಿಗೆ ಬಗ್ಗದೆ ಹೊಸದನ್ನು ಹುಡುಕಿ ಕೊಡುವ ಹುಮ್ಮಸ್ಸಿಗರು ಬೆರಳೆಣಿಕೆಯಷ್ಟಾದರೂ ಇದ್ದಾರೆ. ೨೦೦ಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಅಭಿನಯಿಸಿ ನಟ ಸಾರ್ವಭೌಮ, ಅಭಿಮಾನಿಗಳ ಆರಾಧ್ಯದೈವವಾದವರು ಡಾ. ರಾಜ್ಕುಮಾರ್.

raajkumar-images

ಅಂಥಾದ ಮೇಲು ಅವರಿಗೆ ಮಾಡಿದ್ದು ಏನೇನು ಅಲ್ಲ. ಮತ್ತೇನೋ ಮಾಡಬೇಕು ಇನ್ನಷ್ಟು ಬೇರೆ ರೀತಿಯ ಪಾತ್ರ ಮಾಡಬೇಕು ಅನ್ನಿಸಿತ್ತಲ್ಲ. ಅದು ಮಹತ್ವಾಕಾಂಕ್ಷಿಯ ಮನದ ತುಡಿತವಲ್ಲದೆ ಮತ್ತೇನು?  ಕ್ರಿಯಾಶೀಲ ಮನಸ್ಸು ಹಿಮಗಟ್ಟಿದ ನದಿಯಂತೆ ಹೊರನೋಟಕ್ಕೆ ಕಂಡರೂ ಒಳಹರಿವು ಬಿಡದು. ಕಾದ ಕಾವಿನ ಕಿಚ್ಚಿಗೆ ಬಿದ್ದಂತೆ ಧುಮಿಕ್ಕಿ ಹರಿವುದ ಕಂಡಿದ್ದೇವಲ್ಲ. ಅಂಥಾ ಕಿಚ್ಚು ಹತ್ತಿಸುವ, ಹೊಸ ಹುರುಪಿಗೆ ಊಡುವ ಜೋಗಿಯವರ ಅಕ್ಷರ ಗಂಗೆ ಇಲ್ಲಿದ್ದಾಳೆ.  ತೋಯುವ , ಮೀಯುವ , ಮುಳುಗುವ ಸರದಿ ನಿಮ್ಮದು. ಹಳೆಯದಕ್ಕೆ ಜೋತು ಬಿದ್ದವರು, ಹೊಸದಕ್ಕೆ ಹಂಬಲಿಸುವ ಸಿನಿಮಾ ಪ್ರೇಮಿಗಳು ಓದಲೇ ಬೇಕಾದದ್ದಿದು ಓದಿಕೊಳ್ಳಿ. 

img-20170104-wa0114ಮತ್ತೆ ಅಡಿಗರಿಂದಲೇ ಆರಂಭಿಸಬೇಕು!

ಒಂದೊಂದು ಭಾಷೆಗೆ ಹಾಗೆ ಒಬ್ಬೊಬ್ಬ ಕವಿ ಕೀಲಿಕೈ. ಹುಡುಕುತ್ತಾ ಹೋದರೆ ಒಬ್ಬೊಬ್ಬನೂ ಕೀಲಿ ಕೈ. ಆಲ್ರ್ಪೆಡ್ ಟೆನಿಸನ್‌ನ ಯೂಲಿಸಿಸ್’ ಕವಿತೆ ಓದುತ್ತಿದ್ದಾಗ ನೆನಪಾದದ್ದು ಅಡಿಗರ ಅದೇ ಹಳೇ ಸಾಲು: ಇರುವುದೆಲ್ಲವ ಬಿಟ್ಟು ಇರದುದರೆಡೆಗೆ ತುಡಿವುದೆ ಜೀವನ?
ಅವನಿಗಾದದ್ದು ಅದೇ. ಅಗಾಧವಾದ ರಾಜ್ಯವನ್ನು ತನ್ನದಾಗಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾನೆ. ವೀರ ಎಂದು ಕರೆಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾನೆ. ಬಂಧು ಮಿತ್ರರಿದ್ದಾರೆ, ಖ್ಯಾತಿಯಿದೆ. ಅವನು ಸುಖವಾಗಿರಬಹುದಿತ್ತು ಅಲ್ಲೇ, ಹಾಗೇ, ಇದ್ದ ಹಾಗೆ. ಆದರೆ ಅವನು ಸುಖವಾಗಿಲ್ಲ. ಮತ್ತೇನೋ ಸೆಳೆತ, ಮತ್ತೇನೋ ತುಡಿತ. ಅವನು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ:
ಇಲ್ಲ, ಸುಖವಿಲ್ಲ
ಕೆಲಸವಿಲ್ಲದ ಆಲಸಿ ದೊರೆ
ಪಾಳುಬಿದ್ದ ನೆಲದಲ್ಲಿ ಯೌವನ ಸಂದ ಹೆಂಡತಿಯ ಜೊತೆ
ಅಗ್ಗಿಷ್ಟಿಕೆಯ ಮುಂದೆ ಕೂತಿದ್ದೇನೆ.
ಉಣ್ಣುತ್ತಾ, ಮಲಗುತ್ತಾ, ಮೇಯುತ್ತಾ
ಸ್ವಂತಿಕೆಯ ಅರಿವಿಲ್ಲದ
ಈ ಅನಾಗರಿಕರಿಗೆ ಅಪರ ನ್ಯಾಯದ
ಪಾಠ ಹೇಳುತ್ತಾ..

ಶೂರನಾದ ನಾಯಕನಿಗೆ ತನ್ನ ಪ್ರಜೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಅನ್ನಿಸುವುದಿಷ್ಟು. ಅವರು ಆಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕೇ ಲಾಯಕ್ಕು. ಸ್ವಯಂಪ್ರಭೆಯಿಲ್ಲದ ಮೂರ್ಖರು ಅವರು. ದಂಡಿಸಿ ಅವರನ್ನು ದಾರಿಗೆ ತರಬೇಕು, ಆದರೆ ಯಾವ ಪುರುಷಾರ್ಥಕ್ಕೆ. ಅವರು ಯಾವ ಜನ್ಮಕ್ಕೆ ಉದ್ಧಾರವಾದಾರು? ಅವರನ್ನು ಉದ್ಧರಿಸಿದರೂ ದಕ್ಕುವುದೆಷ್ಟು?
ಅವನ ಮುಂದೆ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳ ಸರಪಣಿ. ಅದರ ಜೊತೆಗೇ ತಾನು ಇವರಂತಲ್ಲ ಎಂಬ ನಂಬಿಕೆ. ಸಾಧಿಸಬೇಕಾದದ್ದು ಇನ್ನೆಷ್ಟೋ ಇದೆ ಎಂಬ ನಿರೀಕ್ಷೆ. ಮಹತ್ವಾಕಾಂಕ್ಷೆಯ ಹಡಗಿನಲ್ಲಿ ಸಂಚಾರ ಹೊರಟಿದೆ ಅವನ ಮನಸ್ಸು.

ಇಲ್ಲ, ನಾನು ನೆಲೆ ನಿಲ್ಲಲಾರೆ
ಬದುಕನ್ನು ತಳಮಟ್ಟ ಹೀರಬೇಕು ನಾನು
ಎಲ್ಲ ಕಂಡಿದ್ದೇನೆ,. ಸುಖಿಸಿದ್ದೇನೆ, ನೊಂದಿದ್ದೇನೆ.
ನನ್ನನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುವವರ ಜೊತೆಗೂ, ಒಬ್ಬಂಟಿಯಾಗಿಯೂ.
ಎತ್ತರಿಸಿ ನುಗ್ಗುವ ಕಡಲ ಅಲೆಗಳ
ಚಂಡಮಾರುತದ, ಮಬ್ಬು ಕವಿದ ಸಾಗರವ
ಮೆಟ್ಟಿ ಸಾಗಿದ್ದೇನೆ.
ಸಾಹಸಕ್ಕೊಂದು ಹೆಸರಾಗಿದ್ದೇನೆ.

ಕಳೆದ ಕಾಲವ ನೆನೆಯುತ್ತದೆ ಮನ. ಆ ಸಾಹಸ, ಆ ರೋಮಾಂಚ ಎಲ್ಲವೂ ಮುಗಿದಿದೆ. ನಿನ್ನ ಅವತಾರ ಪೂರ್ತಿಯಾಯಿತು ಎಂಬಂತೆ ಎಲ್ಲ ತಣ್ಣಗಾಗಿದೆ. ಆದರೆ ಮತ್ತೆ ಆ ರೋಚಕತೆ ಬೇಕೆನ್ನುತ್ತದೆ ಮನಸ್ಸು. ಕ್ರಿಯಾಶೀಲ ಜೀವ ಹಾಗೆ ತುಡಿಯುವುದು ತಪ್ಪೇ? ಹಾಗಿದ್ದರೆ ವಿಶ್ರಾಂತಿಯೇ ಬೇಡವೇ? ವಿಶ್ರಾಂತಿಯ ಸಮಯದಲ್ಲೂ ಕ್ರಾಂತಿಯ ಚಿಂತೆಯೇ?

ಹೊಸ ಅನುಭವಕ್ಕೆ ಹಸಿದವನಂತೆ
ಸುತ್ತಾಡಿದೆ, ಅಲೆಮಾರಿ ಬದುಕಲ್ಲಿ ಏನೇನೆಲ್ಲ ಕಂಡೆ.
ಆ ಊರು, ಆ ಜನ, ಆ ಮನ, ಆ ಪರಿಸರ, ಆ ಅಧಿಕಾರ
ಹೋದೆಡೆಯೆಲ್ಲ ನನಗೆ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು ಗೌರವದ ಸ್ವಾಗತ.
ನನ್ನ ಸಮಕಾಲೀನರ ಜೊತೆ ಕಾದಾಡಿದ ಉನ್ಮತ್ತ ಮತ್ತು.
ಗಾಳಿ ತೊನೆಯುವ ಟ್ರಾಯ್ ನೆಲದಲ್ಲಿ ಯುದ್ಧಾಸಕ್ತ ಕ್ಷಣ.
ನಾನು ಕಂಡದ್ದೆಲ್ಲ ನಾನೇ ಆದ ಜೀವನ.
ಪಡೆದ ಅನುಭವ, ನಡೆದ ಹಾದಿ
ತಂದು ನಿಲ್ಲಿಸಿದ್ದು ಮತ್ತೊಂದು ದಿಡ್ಡಿಬಾಗಿಲಿನ ಮುಂದೆ
ಅದರಾಚೆ ನಾನು ನಡೆಯದ ದಾರಿ.
ಸಾಗಿದಂತೆಲ್ಲ ಮಸುಕಾಗುವ ಸೀಮಾರೇಖೆ.
ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ಕೊನೆಯೆಂಬುದು ಎಷ್ಟು ನೀರಸ?
ನಿಷ್ಕ್ರಿಯತೆಯ ತುಕ್ಕು ಹಿಡಿಸಿಕೊಂಡು
ಕ್ರಿಯಾಶೀಲತೆಯಲ್ಲಿ ಥಳಥಳಿಸದೆ
ಉಸಿರಾಟವೇ ಬದುಕು ಎಂಬಂತೆ ಬದುಕುವುದೂ
ಒಂದು ಬದುಕಾ?

ಇಲ್ಲ , ಸುಖವಿಲ್ಲ. ಪುರುಷಾರ್ಥವಿಲ್ಲ. ಹಾಗನ್ನಿಸುವುದು ಬೆಳೆಯುವ ಸೂಚನೆಯಾ? ಎಷ್ಟು ಕಷ್ಟ ನಿರ್ಧರಿಸುವುದು ಯೋಚಿಸಿ. ಒಂದರಿಂದ ಇನ್ನೊಂದಕ್ಕೆ ಜಿಗಿಯುತ್ತಾ ಸಾಗುವವನು ಕೊನೆಗೆ ಎಲ್ಲಿಗೆ ತಲುಪುತ್ತಾನೆ. ಕೊನೆಯೆಂಬುದೇ ಇಲ್ಲದ ಬದುಕಿದೆಯಾ? ಇರಬೇಕಾ? ಎಲ್ಲಿಯೂ ನಿಲ್ಲದಿರು, ಕೊನೆಯನೆಂದು ಮುಟ್ಟದಿರು, ಮನೆಯನೆಂದು ಕಟ್ಟದಿರು ಅಂದಿದ್ದು ಅದಕ್ಕೇನಾ?

*****

One equal temper of heroic hearts,
Made weak by time and fate,
but strong in will
To strive, to seek, to find, and not to yield.
ಕಾಲ ಮತ್ತು ವಿಧಿ ವೀರಾವೇಶವನ್ನು ಮಂಕಾಗಿಸುತ್ತದೆ ನಿಜ, ಆದರೆ ದೃಢಮನಸ್ಸಿದ್ದರೆ ಸಾಕು, ಹುಡುಕುವುದಕ್ಕೆ, ಹೊರಡುವುದಕ್ಕೆ, ಗೆಲ್ಲುವುದಕ್ಕೆ. ಕಾಲಕ್ಕೆ ಬಲಿಯಾಗದೆ ಉಳಿಯುವುದಕ್ಕೆ. ಆಗಾಗ ಎದುರಾಗುವ ದುರ್ಬಲ ಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ಮೀರುವುದಕ್ಕೆ ಅನ್ನುತ್ತಾನೆ ಟೆನಿಸನ್. ಆ ವೀರನ ಮೂಲಕ ನಮ್ಮೊಳಗೂ ಮತ್ತೆ ಚಿಗುರುವ, ಮತ್ತೆ ಎದುರಿಸುವ, ಮತ್ತೊಂದು ಹುಡುಕಾಟಕ್ಕೆ ಸಿದ್ಧರಾಗುವ ಹುಮ್ಮಸ್ಸನ್ನು ತುಂಬುತ್ತಾನೆ.
ಅಡಿಗರು ಹೇಳಿದ್ದು ಅದನ್ನೇನಾ?

ಬಾವಿಯೊಳಗಡೆ ನೀರು, ಮೇಲಕ್ಕಾವಿ
ಆಕಾಶದುದ್ದಕ್ಕೂ ಅದರ ಕಾರಣ ಬೀದಿ
ಕಾರ್ಮುಗಿಲ ಖಾಲಿ ಕೋಣೆಯ ಅಗೋಚರ ಬಿಂದು
ನವಮಾಸವೂ ಕಾವ ಭ್ರೂಣರೂಪಿ
ಭೂತ ರೂಪಕ್ಕೆ ಮಳೆ ವರ್ತಮಾನ
ಅಗೆದುತ್ತ ಗದ್ದೆಗಳ ಕರ್ಮಭೂಮಿಯ ವರಣ
ಭತ್ತಗೋಧುವೆ ಹಣ್ಣು ಬಿಟ್ಟ ಬೃಂದಾವನ
ಗುಡಿಗೋಪುರಗಳ ಬಂಗಾರ ಶಿಖರ

ಪದ್ಯಕ್ಕೆ ಹೊಸ ಅರ್ಥಗಳು ಹೊಳೆಯುತ್ತಾ ಹೋಗುವುದೇ ಹೀಗೆ. ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಕವಿತೆ ಕನ್ನಡದ ಒಂದು ಕವಿತೆ ಅರ್ಥವಾಗುವುದಕ್ಕೆ ನೆಪವಾಗಬಹುದು. ಭೂತರೂಪಕ್ಕೆ ಮಳೆ ವರ್ತಮಾನ ಎಂದರೆ ಮೋಡಗಟ್ಟಿದ್ದ ನಿಷ್ಕ್ರಿಯ ಮನಸ್ಸು ಮಳೆಯಾಗಿ ಕ್ರಿಯಾಶೀಲವೂ ಸೃಜನಶೀಲವೂ ಆಗುವುದಕ್ಕೆ ರೂಪಕವಾಗಬಹುದು.
ಇಲ್ಲಿ ನಾವು ತಳೆಯಬೇಕಾಗ ನಿಲುವು .ಯಾವುದು? ಸದಾ ಹೊಸದಕ್ಕೆ ಹೊಸ ಅನುಭವಕ್ಕೆ ತುಡಿಯುತ್ತಿರಬೇಕಾ? ಹಾಗೆ ತುಡಿಯುವುದೇ ಬದುಕಾಗಬೇಕಾ? ಅಥವಾ ಒಂದು ಯಶಸ್ಸನ್ನು ಸಾಧನೆಯನ್ನು ಸುಮ್ಮನೆ ಕೂತು ಸವಿಯಬೇಕಾ? ಸವಿಯುತ್ತಿರುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ನಾವು ಸವೆಯುತ್ತಲೂ ಇರುತ್ತೇವಲ್ಲ? ನಾಳೆ ಅದೇ ಗೆಲುವು ನಮ್ಮ ಪಾಲಿಗೆ ಏನೂ ಅಲ್ಲ ಅನ್ನಿಸಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲವೇ?
ಮತ್ತೊಂದು ದಂಡಯಾತ್ರೆ, ಮತ್ತೊಂದು ದಿಗ್ವಿಜಯದ ಆಸೆ ಕೂಡ ಪ್ರಾಪಂಚಿಕವಾ ಅನ್ನುವ ಅನುಮಾನ? ಸುಮ್ಮನುಳಿಯುವುದು ಸರಿಯಾ ಎಂಬ ಗುಮಾನಿ. ಕ್ರಿಯೆಯ ರೋಚಕತೆಯಲ್ಲಿ ಬದುಕು ಅರಳಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾ ಅಥವಾ ಗುರಿಯತ್ತ ಧಾವಿಸುತ್ತಿರಬೇಕಾ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಯೊಂದಿಗೆ ಈ ಎರಡೂ ಕವಿತೆಗಳೂ ನಮ್ಮನ್ನು ಮತ್ತಷ್ಟು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಗುರಿಮಾಡುತ್ತವೆ.
ಉತ್ತರವೇ ಸಿಗದೇ ಕೂತಿದ್ದಾಗ ಅವಳು ಕೇಳುತ್ತಾಳೆ:
ಯೌವನ ಸಂದ ಹೆಂಡತಿಯ ಜೊತೆ ಕೂತಿದ್ದಾನಲ್ಲ ಅವನು. ಅವಳ ಯೌವನದಲ್ಲಿ ಅವನೆಲ್ಲಿದ್ದ? ಅವಳ ಜೊತೆಗಿದ್ದನಾ? ಇರಲಿಲ್ಲ ಅಂದ ಮೇಲೆ ಅವಳಿಗೆ ಅವನ ಸಾಹಸದಿಂದ ಯಶಸ್ಸಿನಿಂದ ಏನು ದಕ್ಕಿತು? ಅವನು ಗೆದ್ದು ಬರುತ್ತಾನೆಂಬ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತ ಅವಳ ಬದುಕಿಗೆ ಅರ್ಥವೇನು? ಅವನಂತೆಯೇ ಅವಳ ಮನಸ್ಸು ಕೂಡ ಭೂತರೂಪದ ಮಳೆಯ ವರ್ತಮಾನಕ್ಕೆ ಕಾಯುವುದಿಲ್ಲವೇ?
ಅವಳು ಮಳೆಯಾಗುವುದು ಯಾವಾಗ?
ಆಗಸದಲ್ಲಿ ಮೋಡ ದಟ್ಟೈಸುತ್ತಿದೆ. ಅದನ್ನು ಯಾವುದೋ ಗಾಳಿ ಮತ್ತೆಲ್ಲಿಗೋ ಕೊಂಡೊಯ್ಯುತ್ತದೆ. ಅವಳ ಪ್ರಶ್ನೆಯೆಂಬ ಅಗಿಷ್ಟಿಕೆಯ ಮುಂದೆ ಮನಸ್ಸು ಕಾಯಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಕೂತಿದ್ದೇನೆ.
ನಿಗಿನಿಗಿಕೆಂಡ ಕಾಯುತ್ತಿದೆ!

ನೂರು ತುಂಬಿದರೂ ದೆಸೆ ಕಾಣದ ಮಲ್ಲಿಗೆಯ ಕವಿಮನೆ

ಹದಿನೆಂಟು ತುಂಬಿದರು ಶಾನುಭೋಗರ ಮಗಳಿಗೆ ಮದುವೆ ಇಲ್ಲ ಎಂದ ಕವಿ ನರಸಿಂಹಸ್ವಾಮಿಯವರು ಜನಿಸಿ ನೂರು ವರುಷವಾದರೂ ಅವರ ನೆನಪಿನಂಗಳ,ಆಡಿಬೆಳೆದ ಹುಟ್ಟಿದ ಮನೆ ಕಿಕ್ಕೇರಿಯಲ್ಲಿ ದೆಸೆಕಾಣದೆ ಉಳಿದಿದೆ. ಅದಕ್ಕೀಗ ವಯಸ್ಸಿನ ಭಾರ . ಪೊರೆವವರು ಇಲ್ಲದೆ ಈಗಲೋ ಆಗಲೋ ಎನ್ನುವ ಸ್ಥಿತಿ.

ksn house kikkeri

 

ನಾಡಿನ ತುಂಬೆಲ್ಲ ಮಲ್ಲಿಗೆಯ ಕಂಪನ್ನು ಕಾವ್ಯದಲ್ಲಿ ತುಂಬಿ ಪಸರಿಸಿದ ಕವಿ ನರಸಿಂಹಸ್ವಾಮಿ. ಅವರ ಕವಿತೆಗಳಿಗೆ ಮರುಳಾಗದವರು ಎಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ ಹೇಳಿ? ದಾಂಪತ್ಯದಲ್ಲಿ ಪ್ರೇಮವೆಂದರೆ  ಕೆ ಎಸ್ ನ ಕವಿತೆಗಳ ಹಾಗಿರಬೇಕೆಂದು ಬಯಸಿದವರೆಷ್ಟೋ !! “ಒಂದು ಗಂಡಿಗೊಂದು ಹೆಣ್ಣು ಹೇಗೋ ಏನೋ  ಹೊಂದಿಕೊಂಡು ಕಾಣದೊಂದ ಕನಸ ಕಂಡು ಮಾತಿಗೊಲಿಯದಮೃತ ಉಂಡು ದುಃಖ ಹಗುರವೆನುತಿರೆ ಪ್ರೇಮವೆನಲು ಹಾಸ್ಯವೇನೆ ?” ಮರೆತ ಮನಸಿಗೂ ಮುದನೀಡುವ , ಕೇಳಿದಾಕ್ಷಣ ಅರಳಿಸುವ ಕವಿಗೆ ಇದ್ದಾಗಲೂ ನಾವು ಕೊಟ್ಟಿದ್ದು ಅಷ್ಟರಲ್ಲೇ ಇದೆ.

ksn with raj ಗೌರಿ ಚಿತ್ರದ “ಇವಳು ಯಾರು ಬಲ್ಲೆಯೇನು ” ಎಂಥ ಹಾಡು ! ಸಾಲದೆಂಬಂತೆ  ಮಲ್ಲಿಗೆ ಕವಿತೆಗಳನ್ನು ಆಧರಿಸಿ ಟಿ ಎಸ್ ನಾಗಾಭರಣ ನಿರ್ದೇಶಿಸಿದ “ಮೈಸೂರು ಮಲ್ಲಿಗೆ” ಚಿತ್ರ ಅನೇಕ ರಾಷ್ಟ್ರಪ್ರಶಸ್ತಿಗಳನ್ನು ಬಾಚಿಕೊಂಡಿತ್ತು. ಅದಕ್ಕೂ ಮುನ್ನ ಸಿ ಅಶ್ವತ್ ಸಂಗೀತ ನಿರ್ದೇಶಿಸಿ, ಹಾಡಿದ “ಮೈಸೂರು ಮಲ್ಲಿಗೆ” ಧ್ವನಿಸುರುಳಿ ಭರ್ಜರಿ ಜಯಭೇರಿ ಬಾರಿಸಿತ್ತು.”ಮೈಸೂರು ಮಲ್ಲಿಗೆ” ನಾಟಕವಾಗಿಯೂ ಯಶಸ್ಸು ಕಂಡಿತು. ಮುಟ್ಟಿದವರಿಗೆಲ್ಲ ಸುಗಂಧ ಸೂಸಿ ಕೀರ್ತಿಯನ್ನು ಮುಡಿಗೇರಿಸಿದ ಮಲ್ಲಿಗೆಯ ಕರ್ತೃವಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಆರಕ್ಕೇರದ ಬದುಕೇ ಸಿಕ್ಕ ಸಂತೋಷ.

mysoremalligeksnashwath

ಸರಳ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ  ಬರೆದು ಜನಮನವನ್ನು ಸೇರಿದ ಕವಿಗೆ “ಪುಷ್ಪಕವಿ” ಎಂದು ಜರಿದವರೆಷ್ಟೋ . “ಇಲ್ಲುಂಟು ಅಗೆವ  ಬುದ್ಧಿಗೆ ಅನಂತ ಅವಕಾಶ ಹೊಳೆದದ್ದೇ ತಾರೆ ಉಳಿದದ್ದು ಆಕಾಶ” ಎಂದ ಕವಿಯ ನೆನಪಾಗಿ ಉಳಿದಿರುವ ಹುಟ್ಟೂರಿನ ಮನೆ ಸ್ಮಾರಕವಾಗಿ ಅರಳಲು ಇನ್ನೂ  ಘಳಿಗೆ ಕೂಡಿ ಬಂದಿಲ್ಲವೆಂಬುದು ವಿಪರ್ಯಾಸ. 

“ಸಿರಿಗೆರೆಯ ನೀರಲ್ಲಿ ಬಿರಿದ ಸಂಪಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಕೆಂಪಾಗಿ ನಿನ್ನ ಹೆಸರು ” ಗೀತೆಗೆ ಪ್ರೇರಕವಾದ ಅಮಾನಿಕೆರೆ ಮಂಡ್ಯ ಜಿಲ್ಲೆ ಕೆ ಆರ್ ಪೇಟೆ ತಾಲ್ಲೂಕಿನ  ಕಿಕ್ಕೇರಿಯಲ್ಲಿದೆ. ಮಾಳಿಗೆಯ ಕೆಳಗಿರುವ ತೊಟ್ಟಿಮನೆಯಲ್ಲಿ ಹಜಾರ , ಪೂಜಾಗೃಹಗಳು ಅವಸಾನದ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿವೆ. ಹಿತ್ತಲಿನಲ್ಲಿರುವ ಮಲ್ಲಿಗೆಯ ಬನ ನೀರೆರೆದು ಪೋಷಿಸುವವರಿಲ್ಲದೆ ಸೊರಗುತ್ತಿದೆ. ಕವಿತೆಗಳ ಮೂಲಕ ಮನಸ್ಸುಗಳನ್ನು ತಂಪಾಗಿಸಿದ ಕವಿಯ ನೆನಪನ್ನು ಮುಂದಿನ ತಲೆಮಾರಿಗೆ ಕೊಂಡೊಯ್ಯಲಾರದಷ್ಟು ಕೃಪಣರೇ ನಾವು? ರಸಋಷಿ  ಕುವೆಂಪು ಆಡಿ  ಬೆಳೆದ ಮನೆಯನ್ನು “ಕವಿಮನೆ”ಯಾಗಿಸಿ ಸಾಹಿತ್ಯಾಸಕ್ತರನ್ನಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲದೆ ಸಾಮಾನ್ಯ ಪ್ರವಾಸಿಗನನ್ನೂ ಕೈ ಬೀಸಿ ಕುಪ್ಪಳ್ಳಿಗೆ ಕರೆತರುವಲ್ಲಿ ಸರ್ಕಾರ ಹಾಗು ಪ್ರತಿಷ್ಠಾನದ ಪಾತ್ರವನ್ನು ಮೆಚ್ಚಲೇಬೇಕು. ವರಕವಿ ಬೇಂದ್ರೆಗೂ ಇಂಥಾ ಗೌರವ ಹೆಚ್ಚು-ಕಡಿಮೆ ದಕ್ಕಿದೆ. ಆದರೆ ಕೆ ಎಸ್ ನ ರಂಥ  ಪ್ರೇಮಕವಿಗೆ ಇಂಥಾ ತಾರತಮ್ಯವೇಕೋ ?

ಕೆ ಎಸ್ ನ ಜನಿಸಿ ನೂರು ತುಂಬಿದ ಮೇಲಾದರೂ ಸರ್ಕಾರ, ಜಿಲ್ಲಾಡಳಿತ, ಕೆ ಎಸ್ ನ ಟ್ರಸ್ಟ್ ಕವಿಗೆ ಗೌರವ ಸಲ್ಲಿಸುವ, ನೆನಪುಗಳನ್ನು ಹಸಿರಾಗಿ ಉಳಿಸುವ ಕಾಯಕದ ಕಡೆಗೆ ಗಮನ ಹರಿಸಲಿ. ಹಿರಿಕಿರಿಯ ಸಾಹಿತಿಗಳು, ಅಭಿಮಾನಿಗಳು,ಹಾಡುಗಾರರು ,ಸಮಾನತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಬರಿದೆ ಮಾತನಾಡುವವರೆಲ್ಲ ಸರ್ಕಾರವನ್ನು ಎಚ್ಚರಿಸಲಿ. ನಾಡಿನ ಜನರೆಲ್ಲಾ ಕಿಕ್ಕೇರಿಯ ಕವಿಮನೆಗೆ ಬಂದು ಮಲ್ಲಿಗೆಯ ಘಮವನ್ನು ಆಘ್ರಾಣಿಸುವಂತಾಗಲಿ.

ಕೆನಡಾ ಸೇರಿದರು ಕಾಡುವ “ನಟಸಾರ್ವಭೌಮ”ನ ನಂಟು

ಒಂದು ದೇಶ ಅಥವಾ ನಾಡು ಅಂದರೆ ಅದು ಕೇವಲ ಗಡಿರೇಖೆಗಳ ನಡುವೆ ಹರಡಿಕೊಂಡಿರುವ  ಒಂದಷ್ಟು ನೆಲ ಮಾತ್ರ  ಅಲ್ಲ !! ಅದು ,ವಾಸ್ತವವಾಗಿ ಆ ಒಂದು ಪ್ರದೇಶದ ಇತಿಹಾಸ, ಭಾಷೆ , ನಂಬಿಕೆಗಳು, ಅದರದೇ ಆದ ಜನಪದ, ಕಲೆ ,ಉಡುಪು ,ಆಹಾರ ಪದ್ದತಿ, ಪೂಜೆ , ಹಬ್ಬ ಹರಿದಿನ,  ಜಾತ್ರೆ  ಇತ್ಯಾದಿ ಆಚರಣೆಗಳು, ಮನುಷ್ಯಸಂಬಂಧಗಳ ಸ್ವರೂಪಗಳು , ಇಂಥ ಎಷ್ಟೋ   ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಹಾಗೂ ಮಹತ್ವದ ಸಂಗತಿಗಳ  ಸಮ್ಮಿಲನದಿಂದ  ಹೊರಹೊಮ್ಮುವ ಒಂದು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ “ಸಂಸ್ಕ್ರುತಿ” ಅನ್ನುವುದರ ಒಟ್ಟಾರೆ ಹೆಸರು  !  ” ದೇಶಮಂಟೆ ಮಟ್ಟಿ ಕಾದುರಾ ”  ! (ದೇಶವೆಂದರೆ ಬರೀ ಮಣ್ಣಲ್ಲವೋ !)ಅನ್ನುವ ತೆಲುಗಿನ ಖ್ಯಾತ ಕವಿಯೊಬ್ಬ ಇದೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಒಂದೇ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಹೇಳಿದ್ದಾನೆ ನೋಡಿ !!
ಹಾಗಾಗಿ , ಯಾವುದೇ ಒಂದು ನಾಡಿನ /ದೇಶದ  , ಸಾಹಿತ್ಯ ಸಂಗೀತ  ನೃತ್ಯ ನಾಟಕ ಸಿನಿಮಾ ಮೊದಲಾದ ಕಲಾ ಪ್ರಕಾರಗಳ ಬೇರುಗಳು ಅದರ ಸಂಸ್ಕ್ರುತಿಯಲ್ಲಿ   ಮಾತ್ರವೇ ಅಡಗಿರುವುದು , ಇರಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗವುದು   ಇದೆಲ್ಲಾ ಸಹಜ ಸತ್ಯವೇ ತಾನೆ ?
ಆವೆಲ್ಲದರಲ್ಲಿ ಈ ಸಿನಿಮಾ ಅನ್ನುವ ಮಾಧ್ಯಮ, ತನ್ನ ಅತಿ  ಹೆಚ್ಚು ಜನರನ್ನು ತಲುಪುವ ಶಕ್ತಿ, ತನ್ನ ವ್ಯಾಪ್ತಿ, ಉಂಟುಮಾಡುವ ಪರಿಣಾಮ, ಒದಗಿಸುವ ಮನರಂಜನೆ ಈ ಎಲ್ಲ ಕಾರಣಗಳಿಂದ , ಉಳಿದೆಲ್ಲ ಮಾಧ್ಯಮಗಳಿಗಿಂತ ಅತ್ಯಂತ ಹೆಚ್ಚು ಪರಿಣಾಮಕಾರಿ ಹಾಗೂ ಪ್ರಭಾವಶಾಲೀ ಮಾಧ್ಯಮ ಅನ್ನಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.! ಅದಕ್ಕೇ ಒಂದು ಸಿನಿಮಾ, ಆಯಾ ಕಾಲಘಟ್ಟದ ಬದುಕು, ಮನುಷ್ಯ ಸಂಬಂಧಗಳು, ಸಾಮಾಜಿಕ ನಂಬಿಕೆ ಮತ್ತು ಆಚರಣೆಗಳು ಇವೆಲ್ಲಕ್ಕೂ ಹಿಡಿದ ಕನ್ನಡಿ ಅನ್ನುವ ಒಂದು  ಮಾತಿದೆ !
ಈ ಎಲ್ಲ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ನೋಡಿದಾಗಲಷ್ಟೇ , ಆಯಾ ಕಾಲಘಟ್ಟದ ಚಲನ ಚಿತ್ರ  ನಿರ್ಮಾಪಕರು , ಕಥಾ ಲೇಖಕರು, ಸಂಭಾಷಣೆಕಾರರು, ಸಂಗೀತ ಸಂಯೋಜಕರು, ಗೀತರಚನಕಾರರು, ಎಲ್ಲಕ್ಕೂ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಆ ಚಿತ್ರಗಳ ಸೂತ್ರಧಾರರಾಗಿದ್ದ ನಿರ್ದೇಶಕರುಗಳು ,ಆ ಪಾತ್ರಗಳನ್ನು ತೆರೆಯಮೇಲೆ ಜೀವಂತಗೊಳಿಸುತ್ತಿದ್ದ ನಾಯಕ ನಟ ನಟಿಯರು , ಪೋಷಕ ನಟ ನಟಿಯರು ಹೀಗೆ ಇವರೆಲ್ಲರ ಪಾತ್ರ ಎಷ್ಟು ಮಹತ್ವದ್ದು ಅನ್ನುವುದು ಅರಿವಾಗುತ್ತದೆ ! ಹೀಗಾಗಿ , ಕಥಾನಾಯಕನ/ನಾಯಕಿಯ ಪಾತ್ರ ವಹಿಸುವ ನಟ ಅಥವಾ ನಟಿ ,ಅಥವಾ ಯಾವುದೇ  ಪೋಷಕಪಾತ್ರವನ್ನು ವಹಿಸುವ ನಟ ನಟಿಯರಿಗೆ , ಪ್ರತಿಭೆಯ ಜೊತೆಗೆ , ಆ ಪಾತ್ರವನ್ನು ಅದರ ಸಾಮಾಜಿಕ ಆರ್ಥಿಕ ಹಾಗೂ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ನೆಲೆಗಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಗ್ರಹಿಸಲು ಬೇಕಾಗುವ ಆ ಒಂದು ವಿಶಿಷ್ಟ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ , ನೈಜ ಬದುಕಿನ ದರ್ಶನ ,ಅನುಭವ , ಇವೆಲ್ಲವೂ  ಇರಬೇಕಾದದ್ದು ಅವಶ್ಯ ಹಾಗೂ ಅನಿವಾರ್ಯ ಅನ್ನಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ !! ! ಆ ಗ್ರಹಿಕೆಯಿಲ್ಲದೆ ಹೋದರೆ ,ತನ್ನಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟೇ ಪ್ರತಿಭೆಯಿದ್ದರೂ , ಆ  ಪಾತ್ರವೇ ಆಗಿಬಿಡುವ   ಪರಾಕಾಯಪ್ರವೇಶದಂಥ ಆ ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ , ವಿಫಲವಾಗಿ ಹೋಗುತ್ತದೆ !
ಈ ಕೋನದಿಂದ ನೋಡಿದಾಗ  ನಮ್ಮ ಚಲನಚಿತ್ರೋದ್ಯಮವನ್ನು  1954 ರಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ, ನಂತರ ಸತತ ಐದು ದಶಕಗಳ ಕಾಲ  ,ತನ್ನ ಅಪ್ರತಿಮ ಪ್ರತಿಭೆಯಿಂದ  ವೈವಿಧ್ಯಮಯ ಪಾತ್ರಗಳನ್ನು ಅತ್ಯಂತ ಸಮರ್ಥವಾಗಿ ನಿರ್ವಹಿಸಿದ ರಾಜ್ಕುಮಾರ್  ಅನ್ನುವ  ಒಬ್ಬ ನಟ  ,  ಕನ್ನಡ ಸಂಸ್ಕ್ರುತಿಗೆ ನೀಡಿದ ಕೊಡುಗೆ ಎಷ್ಟು ಅಮೂಲ್ಯ ಅನ್ನುವ ಸಂಗತಿ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತದೆ ! .
ರಾಜ್ಕುಮಾರ್ ಅವರ  ‘ ವ್ರುತ್ತಿಜೀವನದ ಅವಧಿ ‘ , ಮತ್ತು  ನಮ್ಮ ಕನ್ನಡದ ಶ್ರೇಷ್ಟ ಚಲನಚಿತ್ರ ನಿರ್ಮಾಪಕರು ,  ಸಾಹಿತಿಗಳು, ಸಂಭಾಷಣೆಕಾರರು, ಗೀತ ರಚನಕಾರರು, ಸಂಗೀತ ನಿರ್ದೇಶಕರುಗಳು, ಮತ್ತು ಎಲ್ಲಕ್ಕೂ ಮಖ್ಯವಾಗಿ  ಶ್ರೇಷ್ಠ ದರ್ಜೆಯ   ಚಿತ್ರನಿರ್ದೇಶಕರುಗಳು ಇದ್ದ ಆ ಅವಧಿ ,  ಈ ಎರಡೂ ಒಟ್ಟುಗೂಡಿದ್ದರಿಂದಲೇ  , ಅದು   ರಾಜ್ಕುಮಾರ್ ಪಾಲಿಗೂ ಮತ್ತು ಮತ್ತು ಕನ್ನಡ ಸಿನಿಮಾ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರ ಪಾಲಿಗೂ ಸುವರ್ಣಯುಗ ಅನ್ನಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು  ಸಾಧ್ಯವಾಯಿತು !
ಈ  ರಾಜ್ಕುಮಾರ್ , ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರರಂಗದ ಸುವರ್ಣ ಯುಗವಾದ 50 ರಿಂದ 90 ರ ದಶಕದ ಆರಂಭದವರೆಗೂ ಮೆರೆದ  ನಂಬರ್ ಒನ್ ನಾಯಕ ನಟ ಆಗಿದ್ದು ಆಕಸ್ಮಿಕವಲ್ಲ ! ಯಾಕೆಂದರೆ ,  ಆ ಐದು ದಶಕಗಳಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರರಂಗ ,  ಭಕ್ತಿಪ್ರಧಾನ, ಪೌರಾಣಿಕ, ಐತಿಹಾಸಿಕ, ಜಾನಪದ, ಸಾಮಾಜಿಕ , ಕೌಟುಂಬಿಕ ಹೀಗೆ ಎಲ್ಲ ಬಗೆಯ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು  ತಯಾರಿಸುತ್ತಿತ್ತು ! ಆ ಸಿನಿಮಾಗಳು ನಮ್ಮ ನಾಡಿನ ಕನ್ನಡತನವೆಂಬ ಒಂದು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ  ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಸೊಗಡಿನಿಂದ ಕೂಡಿರುತ್ತಿದ್ದವು ! ಆ ಕಥೆಗಳಾಗಲೀ ಪಾತ್ರಗಳಾಗಲೀ ಈ ಮಣ್ಣಿನಿಂದ ನೇರ ಹುಟ್ಟಿದಂತೆ ಇರುತ್ತಿದ್ದವು . ಅದೇ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಸರಿಯಾಗಿ  ,ಈ ಎಲ್ಲ ವೈವಿಧ್ಯಮಯ ಪಾತ್ರಗಳನ್ನೂ ಅತ್ಯಂತ ಸಮರ್ಥವಾಗಿ ನಿರ್ವಹಿಸುವ ದೈತ್ಯ ಪ್ರತಿಭೆ , ರಾಜ್ಕುಮಾರ್ ಅನ್ನುವ ಆ ಒಬ್ಬ ನಟನಲ್ಲಿ ಇತ್ತು !! ! ಹೀಗೆ ,  ಈ ಎರಡೂ  ಸಂಗತಿಗಳ ಸಂಗಮದ ಫಲವಾಗಿ ಐದು ದಶಕಗಳ ಕಾಲ ,ಲೆಕ್ಕವಿಲ್ಲದಷ್ಟು   ಅದ್ಭುತ ಸಿನಿಮಾಗಳನ್ನು ನೋಡುವ ಭಾಗ್ಯವೂ ಕನ್ನಡ ಜನತೆಗೆ ಲಭ್ಯವಾಯ್ತು .
 ಅದರದೇ   ಆದ  ಒಂದು ವಿಶೇಷ ಮೌಲ್ಯ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಕಾರಣದಿಂದ   ,ಯಾವುದೇ ಸಮಾಜದ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯಲ್ಲಿ, ಮಧ್ಯಮವರ್ಗದ ಸಂಸ್ಕೃತಿಗೆ  ಬಹಳ ಮಹತ್ವದ ಸ್ಥಾನವಿದೆ ! ಆ ಮಧ್ಯಮವರ್ಗದ ಮೌಲ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಅದ್ದಿ ತೆಗೆದಂಥ  ಸಾಮಾಜಿಕ ಚಿತ್ರಗಳ ಆ ಆದರ್ಶ ತಂದೆ ,ಮಗ ,ಅಣ್ಣ , ಸ್ನೇಹಿತ ,ಅಧಿಕಾರಿ , ಆದರ್ಶ ಪ್ರೇಮಿ ಇವೆಲ್ಲ ಪಾತ್ರಗಳಿಗೆ ರಾಜ್ಕುಮಾರ್ ಜೀವ ತುಂಬುತ್ತಿದ್ದ ಆ ಪರಿ ನಿಜಕ್ಕೂ ಮರೆಯಲಾಗದಂಥದ್ದು.
ಸುಖಜೀವನದ ಮಾನವ ಸಹಜ ಬಯಕೆಯ  ಕಾರಣದಿಂದ ,ಪಟ್ಟಣಕ್ಕೆ ವಲಸೆ ಬಂದು ,ಅಲ್ಲಿನ ಕೃತ್ರಿಮತೆಗೆ ಬಲಿಯಾಗಿ ಭ್ರಮನಿರಸನಹೊಂದುವ ,  “ದೂರದ ಬೆಟ್ಟ ‘  ಚಿತ್ರದ ಆ   ಮುಗ್ದ ಕಮ್ಮಾರ ಶಿವು , ಮುರಿದುಹೋದ ಅಕ್ಕನ ಬಾಳನ್ನು ಅವಳ ಸಂಸಾರವನ್ನು ಎತ್ತಿ ನಿಲ್ಲಿಸುವ ಛಲದಿಂದ ಹಳಿಯಲ್ಲೇ ನೆಲೆಗೊಂಡು ,ಕೃಷಿಕನಾಗಿ ದುಡಿದು , ಬಂಜರು ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಬಂಗಾರ ಬೆಳೆದು ,ಅಕ್ಕನ ಮಕ್ಕಳ ಬಾಳನ್ನು ಬೆಳಗಿ ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಅವರ ಸಣ್ಣ ತನ , ಆರೋಪ , ದೂಷಣೆಯ  ಮಾತುಗಳಿಂದ  ನೊಂದು  ಮನೆಯಿಂದ ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಎಲ್ಲಿಗೋ ಹೊರಟುಹೋಗುವ ಬಂಗಾರದ ಮನುಷ್ಯದ  ‘ರಾಜೀವ ‘ , ಈ ನೆಲದ ದೊರೆಗಳಾದ   ರಣಧೀರ ಕಂಠೀರವ , ಕೃಷ್ಣದೇವರಾಯ  ಪುಲಕೇಶಿ ಮಯೂರ , ಗಂಧದಗುಡಿಯ ಆ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ ಅಧಿಕಾರಿ ಆನಂದ್ , ಸಾಕ್ಷಾತ್ಕಾರದ  ಆದರ್ಶ ಮಮತಾಮಯಿ  ‘ಮಹೇಶ್ ‘ , ಹಾಲು ಜೇನುವಿನ ಆದರ್ಶ ಪ್ರೇಮಿ ‘ ರಂಗ ‘, ,ಸಮಯದ ಗೊಂಬೆಯ ಆದರ್ಶಮಯಿ ಅಣ್ಣ ,ಗುರು, ಎರಡು ಕನಸು ಸಿನಿಮಾದ ಭಗ್ನ ಪ್ರೇಮಿ ಲೆಕ್ಚರರ್  ರಾಮಚಂದ್ರರಾವ್ , ನಾನಿನ್ನ ಮರೆಯಲಾರೆಯ ಅದ್ಭುತ ಪ್ರೇಮಿ ಆನಂದ್ ,  ಸಾಹುಕಾರನ ಸಂಪತ್ತಿಗೆ ಸವಾಲೆಸೆದು ಗೆಲ್ಲುವ  ಸಂಪತ್ತಿಗೆ ಸವಾಲ್ ಸಿನಿಮಾದ , ಆ ನೇರ ನಡೆ ನುಡಿಯ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ  ಹಾಗೂ ಸ್ವಾಭಿಮಾನಿ ಭದ್ರ , ಒಂದೇ ಎರಡೇ ರಾಜ್ಕುಮಾರ್ ಜೀವಂತಗೊಳಿಸಿದ , ಮರೆಯಲಾರದ ಆ  ಪಾತ್ರಗಳು ! ಆ ಎಲ್ಲಾ ಪಾತ್ರಗಳಲ್ಲಿ   ವೇಷಭೂಷಣ , ಮಾತು , ಧೋರಣೆ , ಸಂಭಾಷಣೆಯ ಶೈಲಿ ,ಈ ಪಾತ್ರ ಪೋಷಣೆಯ ವಿವರಗಳಲ್ಲಿ  ಕನ್ನಡತನವೆನ್ನುವುದು ತುಂಬಿತುಳುಕುತ್ತಿತ್ತು .
ರಾಜ್ಕುಮಾರ್   ಆ ಪಾತ್ರಗಳನ್ನು ಎಷ್ಟುಚೆನ್ನಾಗಿ ಗ್ರಹಿಸುತ್ತಿದ್ದರು  ನೋಡಿ !    ಸೌಜನ್ಯದ ಮೂರ್ತಿಯಾಗಿದ್ದ  ಸತ್ಯಹರಿಶ್ಚಂದ್ರನಾಗಿದ್ದಾಗ   ಇರುವ ಬಾಡಿ ಲ್ಯಾನ್ಗ್ವೇಜ್ , ಮತ್ತು ಅದೇ ಹರಿಶ್ಚಂದ್ರ ಎಲ್ಲ ಕಳೆದುಕೊಂಡು      ಪುರಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಹೆಂಡತಿಯನ್ನು  ಹರಾಜುಹಾಕುವಾಗ ,ಸ್ಮಶಾನ ಕಾಯುವ ಆಳಾಗಿ ತನ್ನ ದನಿಯೆದುರು ನಿಲ್ಲುವಾಗ ಅವರ ಬಾಡಿ ಲ್ಯಾನ್ಗ್ವೇಜ್  ಎಷ್ಟು ಅದ್ಭುತವಾಗಿ ಬದಲಾಗುತ್ತದೆ ಅಂದರೆ , ವಿನೀತ ಭಾವ ಅಂದರೆ ಏನು ,ಅದನ್ನ ನಟನೆಯಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ತೋರಿಸಬೇಕು ಅನ್ನುವುದಕೆ ಅದು ಉದಾಹರಣೆಯಂತಿದೆ !
ಎರಡು ಕನಸು ಸಿನಿಮಾದಲ್ಲಿ ಲೆಕ್ಚರರ್ ಆಗಿ ಕ್ಲಾಸ್ ರೂಮ್ ನಲ್ಲಿ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಎದುರು ನಿಲ್ಲುವ ಭಂಗಿ ಯಾವ ನಿಜವಾದ ಲೆಕ್ಚರರ್ ಗೆ ಕಡಿಮೆಯಿದೆ ? ಒಲಗ ಊದುವವರು ಆ ಕೊಳವೆಯ ಬಾಯಿಗೆ ಇರುವ ಸಣ್ಣ ಪೀಪಿಯನ್ನು  ಆಗಾಗ  ಹೊರತೆಗೆದು ,ಅದರಲ್ಲಿ ಗಾಳಿ  ಊದಿ ಅದರೊಳಗೆ ಇರುವ ಎಂಜಲನ್ನುಹೊರತೆಗೆದು ಮತ್ತೆ ಅದನ್ನು ಓಲಗಕ್ಕೆ ಸಿಕ್ಕಿಸಿಕೊಂಡು  ಊದುತ್ತಾರಲ್ಲಾ ಆ ಸೂಕ್ಷ್ಮವನ್ನು ಕೂಡ ರಾಜ್ಕುಮಾರ್ ತಮ್ಮ ಅಭಿನಯದಲ್ಲಿ ಸೇರಿಸುತ್ತಾರೆಂದರೆ  ( ಶಹನಾಯಿ ನುಡಿಸುವ ಅಪ್ಪಣ್ಣ ನ ಪಾತ್ರದಲ್ಲಿ ) ಅದಿನ್ನೆಂಥ ಪಾತ್ರ ಗ್ರಹಿಕೆ ಆ ನಟನಿಗಿದ್ದಿರಬೇಕು !! ಇನ್ನು ಶಹನಾಯಿಯನ್ನು ಹಿಡಿದು ಕೂರುವ ಭಂಗಿ ,ನುಡಿಸುವಾಗ ಪಕ್ಕವಾದ್ಯದರ ಕಡೆ ನೋಡುವ ,ಮೆಲ್ಲಗೆ ದೇಹವನ್ನು ಊಗುವ ಆ ಅಭಿನಯ ಎಷ್ಟು ನೈಜ !!
ಅದೇ ಸಿನಿಮಾದಲ್ಲಿ ,ಅಪಣ್ಣನ ನುಡಿಸುವಿಕೆಯನ್ನು ಮೆಚ್ಚಿಕೊಂಡ  ಆ ಸಮಾರಂಭದ ಮುಖ್ಯ ಅತಿಥಿಯಾದ ಆ ಜಿಲ್ಲಾಧಿಕಾರಿಯು  ಊಟಕ್ಕೆ ಹೊರಡುವಾಗ – ” ನೀನೂ ಬಾ ಅಪ್ಪಣ್ಣ’  ಅಂತ ತಮ್ಮ ಜೊತೆ ಊಟಕ್ಕೆ ಕೂಡಲು ಕರೆದಾಗ  , ಎಷ್ಟೊಂದು ಸಂಕೋಚದಿಂದ ತನ್ನ ಸ್ಥಾನದ ಕೀಳರಿಮೆಯನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತಾ,ದೇಹವನ್ನು ಕುಗ್ಗಿಸಿ ,   ‘ ಇಲ್ಲ ತಾವು ದಯಮಾಡಿಸಿ ನಮ್ಮದು ಆಮೇಲೆ  ‘ ಅನ್ನುವ ಮಾತನ್ನು ಅಪ್ಪಣ್ಣನ ಪಾತ್ರದ ರಾಜುಕುಮಾರ್ ಆಡುತ್ತಾರೆ ಅಂದರೆ ,  ಅಯ್ಯೋ , ಒಲಗ ಊದುವ ಕೆಲಸದ ನಾನೆಲ್ಲಿ , ಜಿಲ್ಲಾಧಿಕಾರಿಯಾದ ನೀವೆಲ್ಲಿ ,ನಿಮ್ಮ ಜೊತೆ ಹೇಗೆ ಊಟಕ್ಕೆ ಕೂಡಲು ಸಾಧ್ಯ ಅನ್ನುವ  ಆ ಭಾವವನ್ನು ಕೇವಲ ಒಂದು ಸಾಲಿನ ಆ ಡೈಲಾಗ್ ನಲ್ಲಿ ರಾಜ್ಕುಮಾರ್ ತೋರಿಸುವ ಪರಿ ನಿಜಕ್ಕೂ ಅದ್ಭುತ ! ಒಬ್ಬ ನಟನಿಗೆ , ನಮ್ಮ ಸಮಾಜದ ಜಾತಿ ಅಂತಸ್ತು ಸಾಮಾಜಿಕ ಸ್ಥಾನಮಾನ ಇತ್ಯಾದಿ ವಾಸ್ತವಗಳ,ಜಾಡ್ಯಗಳ ,  ಒಟ್ಟಾರೆ ಈ ನೆಲದ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಆಳವಾದ ಹಾಗೂ  ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾದ ಗ್ರಹಿಕೆಯಿದ್ದರೆ ಮಾತ್ರ ಅಂತ ನೈಜಾಭಿನಯ ,ಮತ್ತು ಪಾತ್ರವನ್ನು ತೆರೆಯಮೇಲೆ ಜೀವಂತಗೊಳಿಸುವಿಕೆ ಇವು ಸಾಧ್ಯ !
ಸಂಪತ್ತಿಗೆ ಸವಾಲ್ ಸಿನಿಮಾ . ಸಾಹುಕಾರನ ವಿರುದ್ಧ ಮಾತಾಡಿದ್ದಕ್ಕೆ ಅಣ್ಣನಿಂದ ಮನೆಯಿಂದ ಹೊರಹಾಕಲ್ಪಟ್ಟ ಭದ್ರ ನಿಗೆ ,ತಾಯಿ ಪ್ರೀತಿಯ ಅತ್ತಿಗೆ ,ಸಂಕಟ ಪಟ್ಟು ,ಕದ್ದು ಭದ್ರನ ಜೊತೆಗಾರನೊಬ್ಬನ ಮೂಲಕ ಊಟದ ಬುತ್ತಿ ಕಳಿಸಿರುತ್ತಾಳೆ . ಆಗ ಸ್ನೇಹಿತರ ಜೊತೆ ಕೂತಿದ್ದ ಭದ್ರನಿಗೆ ಅತ್ತಿಗೆಯ  ಆ ಮಮತೆ ಕಂಡು ಕಣ್ಣು ತುಂಬಿಬಂದು , ಬುತ್ತಿಯನ್ನು ಬಿಚ್ಚುತ್ತಾ  –  ‘ನಮ್ಮತ್ತಿಗೆಮ್ಮ ಅಂದ್ರೆ ದೇವ್ರು , ದೇವ್ರು  ಕಂಡ್ರೋ’  ಅನ್ನುವ ಮಾತು ಎಷ್ಟು ಹೃದಯಸ್ಪರ್ಷಿ !!
ಹೀಗೆ ಈ ಮಣ್ಣಿನಿಂದ ನೇರ ಹುಟ್ಟ್ಟಿದಂಥ ಆ ಎಲ್ಲ ಪಾತ್ರಗಳನ್ನೂ ಅತ್ಯಂತ ನೈಜವಾಗಿ ,ಸೂಕ್ತವಾದ  ಅಭಿನಯ ,ಭಾಷೆ ಮತ್ತು ದೇಹಭಾಷೆ ಇವುಗಳ ಮೂಲಕ ಅತ್ಯಂತ ಸಮರ್ಥವಾಗಿ ನಿರ್ವಹಿಸಿದ ರಾಜ್ಕುಮಾರ್ ಈ ನೆಲದ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ರಾಯಭಾರಿಯೇ ಆಗಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದರು ಅನ್ನುವುದು ಅತಿಶಯೋಕ್ತಿಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ . ಕೆಲವಾರು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ, ನಮ್ಮ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಪತ್ರಿಕೆಯೊಂದರ ಅಂಕಣಕಾರ , (Out look  ಪತ್ರಿಕೆಯ ಕಾಮತ್ ಅಥವಾ ಶೆನಾಯ್ ನೆನಪು ) ಆಗ ವಿಶ್ವ ಸುಂದರಿ ಪ್ರಶಸ್ತಿಗಳನ್ನು ಗೆದ್ದು ಭಾರೀ ಸುದ್ದಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಸುಶ್ಮಿತಾ ಸೇನ್ ಮತ್ತು ಐಶ್ವರ್ಯ ರೈ ಅವರನ್ನು ಹೊಗಳುವ ಭರದಲ್ಲಿ , ಅವರಿಬ್ಬರನ್ನು our cultural ambassadors ಅಂತ ಕರೆದಿದ್ದನ್ನು ಓದಿದಾಗ ನನಗೆ ಎಂಥ ಸಿಟ್ಟುಬಂದಿತ್ತು ಅಂತ ಈ ಲೇಖನ ಬರೆಯುವ ಈ ಕ್ಷಣ ನೆನಪಾಗುತ್ತಿದೆ ! ಅವರಿಬ್ಬರ ಸಾಧನೆಯನ್ನು ಗೌರವಿಸೋಣ . ಆದರೆ ,ಯಾವ ಭಾರತದ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ರಾಯಭಾರವನ್ನು ಆ ಸ್ಪರ್ಧೆಯಲ್ಲಿ ಅವರು ಮಾಡಿದ್ದರೋ ?  ಒಂದು ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಮತ್ತು ಅದನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುವ  ಜನರ ಗುಣ ಪ್ರತಿಭೆಗಳು ಇವುಗಳ ಮಹತ್ವದ ಸ್ಪಷ್ಟ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಯಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ  ಇಂಥ ಹಾಸ್ಯಾಸ್ಪದ ಮಾತು ಹುಟ್ಟದೆ ಇನ್ನೇನಾಗುತ್ತದೆ ?

“ನೀನು ಮುತ್ತು ಕೊಟ್ರೆ, ಅಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಹೆಸರು ಬರಬೇಕಾ?” ಅಂತಾ ಬೈತಿದ್ರು ಪುಟ್ಟಣ್ಣ!

ವೀರಸ್ವಾಮಿಯವರು ಹಾಗು ಪುಟ್ಟಣ್ಣ ಅವರು ನಾಗರಹಾವು ಚಿತ್ರಕ್ಕಾಗಿ ಹೊಸ ಪ್ರತಿಭೆಗಳನ್ನು ಹುಡುಕ್ತಾಯಿದ್ರು. ಆಗ ರಾಜೇಂದ್ರಸಿಂಗ್ ಬಾಬು ಅವರು “ನಮ್ಮ ಫ್ಯಾಮಿಲಿ ಫೆಂಡ್ ಒಬ್ಬ ಇದ್ದಾನೆ .. ಒಳ್ಳೆ ಶತ್ರುಜ್ಞ ಸಿನ್ಹಾ ಥರಾ ಕಾಣಿಸ್ತಾನೆ’ ಅಂತಾ ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಿದ್ರಂತೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಪುಟ್ಟಣ್ಣ ಅವರು “ಹೌದಾ.. ಸರಿ ನಾಳೆ ಕರ್ಕೊಂಡು ಬಾರಯ್ಯಾ, ಒಂದ್ ಮೇಕಪ್ ಟೆಸ್ಟ್ ಮಾಡ್ಸೋಣಾ”’ ಅಂತಾ ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ.

ಬಾಬು ನನ್ನತ್ರ ಬಂದು .. “ಪುಟ್ಟಣ್ಣ ಅವರು  ನಿನ್ನ ಟೆಸ್ಟ್ ಗೆ ಬರೇಳಿದ್ದಾರೆ” ಅಂದಾ

“ಏನ್ ಟೆಸ್ಟ್ ಅಪ್ಪಾ ಅದು” ಅಂದೆ.

“ಮೇಕಪ್ ಟೆಸ್ಟು ” ಅಂದಾ

“ಎಷ್ಟೋತ್ತಿಗೆ”

“ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ೯ ಘಂಟೆಗೆ, ನಾನೇ ಬಂದು ಕಾರಲ್ಲಿ ಕರ್ಕೊಂಡು ಹೋಗ್ತೀನಿ” ಅಂದಾ

ಆಯ್ತು ಎಂದು ತಲೆಯಾಡಿಸಿದ ನಾನು, ಬೆಳ್ಳಿಗ್ಗೆ ಬೇಗ ಎದ್ದು ಎಂಟು ಘಂಟೆಗೇ ಮನೆ ಖಾಲಿ ಮಾಡ್ಬಿಟ್ಟೆ. ಯಾಕಂದ್ರೆ, ಮೊದಲೇ ನಾನು ಸ್ವಲ್ಪ ಕೋಪಿಷ್ಟ, ಆಕ್ಟ್ ಮಾಡುವಾಗ ನನಗೆ ಏನಾದ್ರೂ ಬೈದು.. ನಾನು ಇನ್ನೇನಾದ್ರೂ ವಾಪಸ್ ಮಾತಾಡಿ, ಯಾಕ್ ಬೇಕು ಸುಮ್ಮನೆ ಕಿತಾಪತಿ ಅಂತಾ.. ಆಮೇಲೆ ಬಾಬು ಏನೇನೋ ಮಾಡಿ, ಅವನಿಗೆ ನಮ್ಮ ಅಡ್ಡಗಳೆಲ್ಲಾ ಗೊತ್ತಿದ್ದುದ್ರಿಂದ ನನ್ನ ಹುಡುಕಿ ೧೨ಘಂಟೆಗೆ ಪುಟ್ಟಣ್ಣ ಅವರ  ಹತ್ರಾ ಕರ್ಕೊಂಡು ಹೋದ.

ಪುಟ್ಟಣ್ಣ ಕಣಗಾಲ್, ಗಂಗಣ್ಣ, ಚಿಟ್ಟಿಬಾಬು ಅವರೆಲ್ಲಾ ಇದ್ರು. ಇನ್ನೊಂದ್ ಕಡೆ ವಿಷ್ಣುವರ್ಧನ್, ಚಂದ್ರಶೇಖರ್ ಕೂಡಾ ಇದ್ರು. ನನ್ನ ನೋಡಿ ವಿಷ್ಣು ಕೇಳಿದ್ರು

“ಏನ್ರೀ, ನಿಮಗೆ ಶತ್ರುಜ್ಞ ಸಿನ್ಹಾ ಥರಾ ಮಾತಾಡೋಕೆ ಬರುತ್ತಾ”

“ಇಲ್ಲಾ ಸಾರ್. ನನಗೆ ಅದೇಲ್ಲಾ ಬರಲ್ಲಾ” ಅಂದೆ.

ಆಮೇಲೆ ನನಗೆ ಪುಟ್ಟಣ್ಣ ನನಗೆ ಮೇಕಪ್ ಮಾಡಿಸಿದ್ರು. ಆಗ ನಾನು

“ಸರ್, ನನಗೆ ಆಕ್ಟಿಂಗ್ ಎಲ್ಲಾ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ, ನೀವು ಹೇಳ್ಕೊಟ್ರೆ ಮಾಡ್ತೀನಿ ಸರ್” ಅಂದೆ.

ಅದಕ್ಕೆ ಪುಟ್ಟಣ್ಣ, “ಆಯ್ತು ಸರಿ, ನೋಡಿ ಅಲ್ಲಿಂದ ಇಲ್ಲಿ ತಂಕಾ ನಡ್ಕೊಂಡು ಬಂದು ನಿಂತಕೊಂಡು, ’ಹೇಯ್ ಹೋಗೋ ರಾಮಾಚಾರಿ’ ಅಂತಾ ಒಂದು ಡೈಲಾಗ್ ಹೇಳು” ಅಂದ್ರು.

ಅವರು ಹೇಳಿದ ಹಾಗೆ ಬಂದು ಡೈಲಾಗ್ ಹೇಳಿ ಸಿಗರೇಟ್ ಬಾಯಿಗ್ ಎಸ್ಕೊಂಡೆ. ಒಂದೇ ಟೇಕ್ ನಲ್ಲಿ ಓಕೆ ಆಯ್ತು. ನಾನ್ ಯಾಕೆ ಈ ಮಾತು ಹೇಳ್ತಾಯಿದ್ದೀನಿ ಅಂದ್ರೆ.. ನಾನು ಶತ್ರುಜ್ಞ ಸಿನ್ಹಾ ಥರಾ ಇದ್ದೇ ಅನ್ನೋದಕ್ಕಿಂತಾ, ನನ್ನ ನೋಡಿದ ತಕ್ಷಣ ಅವರಿಗೆ ನಾನು ಜಲೀಲನ ಪಾತ್ರಕ್ಕೆ ಸೂಟ್ ಆಗ್ತೀನಿ ಅಂತಾ ಗೊತ್ತಾಗೋಗಿತ್ತು.

ನಂತರ ಹೇಳಿದ್ದ ದಿನ ಶೂಂಟಿಂಗ್ ಹೋದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಎಮ್.ಜಿ.ಆರ್.. ಅವರ ಮಾಸ್ಟರ್ ಶ್ಯಾಮ್ ಸುಂದರ್ ಅಂತಾ ನಮಗೆ ಫೈಟಿಂಗ್ ಹೆಂಗ್ ಮಾಡೋದು ಅಂತಾ ಹೇಳ್ಕೊಡ್ತಾಯಿದ್ರು. ಆಮೇಲೆ ಊಟದ ಬ್ರೇಕ್ ಆಯ್ತು. ನಾನು ಒಂದು ಕಡೆ ವಿಷ್ಣು ಒಂದು ಕಡೆ ಊಟ ಮಾಡ್ತಾಯಿದ್ವಿ. ಆಗ ಪುಟ್ಟಣ್ಣ ಬಂದು,

“ನಿಮ್ಮಿಬ್ರಿಗೂ ಒಳ್ಳೇ ಹೆಸರು ಬರುತ್ತೆ ಕಣ್ರೋ” ಅಂದ್ರು.

“ಸಾರ್, ಅವರು ಹೀರೋ, ಅವರಿಗೆ ಹೆಸರು ಬರುತ್ತೆ ಅಂದ್ರೆ ನಂಬ್ಕೊಬಹುದು, ಅದ್ರಲ್ಲಿ ಅರ್ಥ ಇದೆ. ನಾನು ಬರ್ತೀನಿ, ಚುಡಾಯಿಸ್ತೀನಿ, ಏಟ್ ತಿಂತೀನಿ, ಹೋಗ್ತೀನಿ. ನನಗೆಂಗೆ ಹೆಸರು ಬರುತ್ತೆ” ಅಂದೆ.

“ಇಲ್ಲಾ ಕಣೋ ಮರಿ.. ನೋಡ್ತಾಯಿರು. ನಿಂಗೂ ಒಳ್ಳೆ ಹೆಸರು ಬರುತ್ತೆ” ಅಂದ್ರು.

ಕೊನೆಗೆ ಚಿತ್ರ ರಿಲೀಸ್ ಆದಮೇಲೆ ಅದು ಎಷ್ಟು ಅದ್ಭುತವಾದ ಚಿತ್ರ ಅಂತಾ ನಂಗೆ ಅರ್ಥ ಆಯ್ತು. ಪ್ರೀಮಿಯರ್ ಶೋ ಮುಗಿಸ್ಕೊಂಡು ನಾನು ಮೈಸೂರಿಗೆ ಹೋರಟೋದೆ. ಬಾಬು ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕೂತ್ಕೊಂಡು ಮಾತಾಡ್ತಾಯಿದ್ವಿ. ಆಮೇಲೆ ಮತ್ತೆ ಸಿನಿಮಾ ನೋಡಬೇಕು ಅನ್ನಿಸ್ತು. ಸರಿ ಎಲ್ಲಾ ಹೋದ್ವಿ.

ನಾನು ಮಾಡಿದ್ದುದ್ದು ಸಣ್ಣ ಪಾತ್ರನೇ ಆದ್ರೂ, ನನ್ ಸೀನಲ್ಲಿ ಎಂಟ್ರಿಗೆ ಮೊದಲು ಸೈಕಲ್ ದು ಸ್ಪೋಕ್ಸ್ ತೋರಿಸ್ತಾರೆ. ಆಗ ಜನ ಜೋರಾಗ್ ಚಪ್ಪಾಳೆ ಹೊಡೀಯೋಕ್ ಶುರು ಮಾಡ್ಬಿಟ್ರು. ಅದುವರೆಗೂ ಸಿನೆಮಾದಲ್ಲಿ ಹೀರೋ ಎಂಟ್ರಿಗೆ ಹಿಂಗೆಲ್ಲಾ ಬಿಲ್ಡಪ್ ಕೊಡ್ತಾಯಿದ್ರು. ಹೀರೋ ಕೈ ತೋರಿಸಿ, ಕಾಲ್ ತೋರಿಸಿ, ಅವನು ನಡ್ಕೊಂಡು ಬರೋದು ತೋರಿಸಿಸ್ತಾರೆ. ಆಗ ಜನ ಚಪ್ಪಾಳೆ ಹೊಡಿತಿದ್ರು. ಆದ್ರೆ ಒಬ್ಬ ಖಳನಾಯಕನ ಎಂಟ್ರಿಗೆ ಚಪ್ಪಾಳೆ ಹೊಡೆದಿದ್ದು ಅಂದ್ರೆ ನಾಗರಹಾವು ಫಿಲಂನಲ್ಲಿ. ಅದೂ ಪುಟ್ಟಣ್ಣ ಅವರ ಪವರ್.

ಆಮೇಲೆ .. ಪುಟ್ಟಣ್ಣ ಅವರ ಸುಮಾರು ಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ನಾನು ಇದ್ದೀನಿ. ನಾನು ಅಂದ್ರೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಸಲುಗೆನೂ ಇತ್ತು ಅವರಿಗೆ. ಅವರನ್ನ ಹೆಂಗೆಲ್ಲಾ ರೇಗಿಸ್ತಿದ್ದೆ ಅಂತಾ ಒಂದು ಘಟನೆ ಹೇಳ್ತೀನಿ, ನೀವೆಲ್ಲಾ ನಗ್ತೀರಾ.

ambareesh with puttanna kanagaal in sets
ಪುಟ್ಟಣ್ಣ ಜೊತೆ ಅಂಬರೀಷ್, ಚಿತ್ರವೊಂದರ ಸೆಟ್ಟಲ್ಲಿ

ಮಸಣದ ಹೂ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸೀನ್. ಜಯಂತಿ ಅವರು ಬರ್ತಾರೆ. ನಾನು ಸಿಂಗಾರು ಪಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಅವರ ಹತ್ರ ಹೋಗಿ,

“ಒಂದು ಕೆಲ್ಸ ಕೊಡಿ” ಅಂತಾ ಕೇಳ್ತೀನಿ.

“ಯಾವ್ ಕೆಲ್ಸ ಬೇಕಾದ್ರೂ ಮಾಡ್ತೀಯೇನಪ್ಪಾ ಅಂತಾ..?” ಅಂತಾ ಅವ್ರು ಕೇಳ್ತಾರೆ.

“ನೀವೇನ್ ಕೇಲ್ಸಾ ಕೊಟ್ರು ಮಾಡ್ತೀನಿ” ಅಂತೀನಿ.

ಅದಕ್ಕೆ ಅವರು “ಎಲ್ಲಿ.. ನನಗೆ ಒಂದು ಮುತ್ತು ಕೊಡು” ಅಂತಾರೆ. ಆಗ ನಾನು ತಬ್ಬಿಬ್ಬಾಗಿ ನಿಂತುಬಿಡ್ತೀನಿ. ಆಗ ಜಯಂತಿ

“ಹೇಯ್ ಹೋಗೋ.. ಒಂದು ಮುತ್ತು ಕೊಡೋಕೆ ಯೋಗ್ಯತೆ ಇಲ್ಲ, ಇನ್ನು ಏನ್ ಕೆಲ್ಸ ಮಾಡ್ತೀಯಾ ನೀನು” ಅಂತಾರೆ. ಅವರು ಆ ಡೈಲಾಗ್ ಹೇಳೀ ಹೋಗೋ ಅಂತಾ ತೋರಿಸಿದ್ದ ಕೈಯನ್ನೇ ಹಿಡ್ಕೊಂಡು ನಾನು ಮುತ್ತು ಕೊಡ್ತೀನಿ. ಆವಾಗ “ಡೈರೆಕ್ಟೆಡ್ ಬೈ ಪುಟ್ಟಣ್ಣ” ಅಂತಾ ನಿಮ್ಮ ಹೆಸರು ಬರಬೇಕು ಸಾರ್ ಚೆನ್ನಾಗಿರುತ್ತೆ ಅಂತಿದ್ದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಅವರು “ಹೇಯ್ ಹೋಗೋ, ನೀನು ಮುತ್ತು ಕೊಟ್ರೆ, ಅಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಹೆಸರು ಬರಬೇಕಾ” ಅಂತಾ ಬೈತಿದ್ರು. ಅಷ್ಟು ಸಲುಗೆ ನನ್ನ ಕಂಡ್ರೆ.

ಪುಟ್ಟಣ್ಣ ನವರ  ಒಡನಾಟ ಮತ್ತು ಆತ್ಮೀಯತೆ ಎಂದೂ ಮರೆಯಲಾಗದ್ದು

Like Us, Follow Us !

122,699FansLike
1,826FollowersFollow
1,409FollowersFollow
2,513SubscribersSubscribe

Trending This Week