ಕೆನಡಾ ಸೇರಿದರು ಕಾಡುವ “ನಟಸಾರ್ವಭೌಮ”ನ ನಂಟು

ಒಂದು ದೇಶ ಅಥವಾ ನಾಡು ಅಂದರೆ ಅದು ಕೇವಲ ಗಡಿರೇಖೆಗಳ ನಡುವೆ ಹರಡಿಕೊಂಡಿರುವ  ಒಂದಷ್ಟು ನೆಲ ಮಾತ್ರ  ಅಲ್ಲ !! ಅದು ,ವಾಸ್ತವವಾಗಿ ಆ ಒಂದು ಪ್ರದೇಶದ ಇತಿಹಾಸ, ಭಾಷೆ , ನಂಬಿಕೆಗಳು, ಅದರದೇ ಆದ ಜನಪದ, ಕಲೆ ,ಉಡುಪು ,ಆಹಾರ ಪದ್ದತಿ, ಪೂಜೆ , ಹಬ್ಬ ಹರಿದಿನ,  ಜಾತ್ರೆ  ಇತ್ಯಾದಿ ಆಚರಣೆಗಳು, ಮನುಷ್ಯಸಂಬಂಧಗಳ ಸ್ವರೂಪಗಳು , ಇಂಥ ಎಷ್ಟೋ   ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಹಾಗೂ ಮಹತ್ವದ ಸಂಗತಿಗಳ  ಸಮ್ಮಿಲನದಿಂದ  ಹೊರಹೊಮ್ಮುವ ಒಂದು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ “ಸಂಸ್ಕ್ರುತಿ” ಅನ್ನುವುದರ ಒಟ್ಟಾರೆ ಹೆಸರು  !  ” ದೇಶಮಂಟೆ ಮಟ್ಟಿ ಕಾದುರಾ ”  ! (ದೇಶವೆಂದರೆ ಬರೀ ಮಣ್ಣಲ್ಲವೋ !)ಅನ್ನುವ ತೆಲುಗಿನ ಖ್ಯಾತ ಕವಿಯೊಬ್ಬ ಇದೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಒಂದೇ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಹೇಳಿದ್ದಾನೆ ನೋಡಿ !!
ಹಾಗಾಗಿ , ಯಾವುದೇ ಒಂದು ನಾಡಿನ /ದೇಶದ  , ಸಾಹಿತ್ಯ ಸಂಗೀತ  ನೃತ್ಯ ನಾಟಕ ಸಿನಿಮಾ ಮೊದಲಾದ ಕಲಾ ಪ್ರಕಾರಗಳ ಬೇರುಗಳು ಅದರ ಸಂಸ್ಕ್ರುತಿಯಲ್ಲಿ   ಮಾತ್ರವೇ ಅಡಗಿರುವುದು , ಇರಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗವುದು   ಇದೆಲ್ಲಾ ಸಹಜ ಸತ್ಯವೇ ತಾನೆ ?
ಆವೆಲ್ಲದರಲ್ಲಿ ಈ ಸಿನಿಮಾ ಅನ್ನುವ ಮಾಧ್ಯಮ, ತನ್ನ ಅತಿ  ಹೆಚ್ಚು ಜನರನ್ನು ತಲುಪುವ ಶಕ್ತಿ, ತನ್ನ ವ್ಯಾಪ್ತಿ, ಉಂಟುಮಾಡುವ ಪರಿಣಾಮ, ಒದಗಿಸುವ ಮನರಂಜನೆ ಈ ಎಲ್ಲ ಕಾರಣಗಳಿಂದ , ಉಳಿದೆಲ್ಲ ಮಾಧ್ಯಮಗಳಿಗಿಂತ ಅತ್ಯಂತ ಹೆಚ್ಚು ಪರಿಣಾಮಕಾರಿ ಹಾಗೂ ಪ್ರಭಾವಶಾಲೀ ಮಾಧ್ಯಮ ಅನ್ನಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.! ಅದಕ್ಕೇ ಒಂದು ಸಿನಿಮಾ, ಆಯಾ ಕಾಲಘಟ್ಟದ ಬದುಕು, ಮನುಷ್ಯ ಸಂಬಂಧಗಳು, ಸಾಮಾಜಿಕ ನಂಬಿಕೆ ಮತ್ತು ಆಚರಣೆಗಳು ಇವೆಲ್ಲಕ್ಕೂ ಹಿಡಿದ ಕನ್ನಡಿ ಅನ್ನುವ ಒಂದು  ಮಾತಿದೆ !
ಈ ಎಲ್ಲ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ನೋಡಿದಾಗಲಷ್ಟೇ , ಆಯಾ ಕಾಲಘಟ್ಟದ ಚಲನ ಚಿತ್ರ  ನಿರ್ಮಾಪಕರು , ಕಥಾ ಲೇಖಕರು, ಸಂಭಾಷಣೆಕಾರರು, ಸಂಗೀತ ಸಂಯೋಜಕರು, ಗೀತರಚನಕಾರರು, ಎಲ್ಲಕ್ಕೂ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಆ ಚಿತ್ರಗಳ ಸೂತ್ರಧಾರರಾಗಿದ್ದ ನಿರ್ದೇಶಕರುಗಳು ,ಆ ಪಾತ್ರಗಳನ್ನು ತೆರೆಯಮೇಲೆ ಜೀವಂತಗೊಳಿಸುತ್ತಿದ್ದ ನಾಯಕ ನಟ ನಟಿಯರು , ಪೋಷಕ ನಟ ನಟಿಯರು ಹೀಗೆ ಇವರೆಲ್ಲರ ಪಾತ್ರ ಎಷ್ಟು ಮಹತ್ವದ್ದು ಅನ್ನುವುದು ಅರಿವಾಗುತ್ತದೆ ! ಹೀಗಾಗಿ , ಕಥಾನಾಯಕನ/ನಾಯಕಿಯ ಪಾತ್ರ ವಹಿಸುವ ನಟ ಅಥವಾ ನಟಿ ,ಅಥವಾ ಯಾವುದೇ  ಪೋಷಕಪಾತ್ರವನ್ನು ವಹಿಸುವ ನಟ ನಟಿಯರಿಗೆ , ಪ್ರತಿಭೆಯ ಜೊತೆಗೆ , ಆ ಪಾತ್ರವನ್ನು ಅದರ ಸಾಮಾಜಿಕ ಆರ್ಥಿಕ ಹಾಗೂ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ನೆಲೆಗಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಗ್ರಹಿಸಲು ಬೇಕಾಗುವ ಆ ಒಂದು ವಿಶಿಷ್ಟ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ , ನೈಜ ಬದುಕಿನ ದರ್ಶನ ,ಅನುಭವ , ಇವೆಲ್ಲವೂ  ಇರಬೇಕಾದದ್ದು ಅವಶ್ಯ ಹಾಗೂ ಅನಿವಾರ್ಯ ಅನ್ನಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ !! ! ಆ ಗ್ರಹಿಕೆಯಿಲ್ಲದೆ ಹೋದರೆ ,ತನ್ನಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟೇ ಪ್ರತಿಭೆಯಿದ್ದರೂ , ಆ  ಪಾತ್ರವೇ ಆಗಿಬಿಡುವ   ಪರಾಕಾಯಪ್ರವೇಶದಂಥ ಆ ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ , ವಿಫಲವಾಗಿ ಹೋಗುತ್ತದೆ !
ಈ ಕೋನದಿಂದ ನೋಡಿದಾಗ  ನಮ್ಮ ಚಲನಚಿತ್ರೋದ್ಯಮವನ್ನು  1954 ರಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ, ನಂತರ ಸತತ ಐದು ದಶಕಗಳ ಕಾಲ  ,ತನ್ನ ಅಪ್ರತಿಮ ಪ್ರತಿಭೆಯಿಂದ  ವೈವಿಧ್ಯಮಯ ಪಾತ್ರಗಳನ್ನು ಅತ್ಯಂತ ಸಮರ್ಥವಾಗಿ ನಿರ್ವಹಿಸಿದ ರಾಜ್ಕುಮಾರ್  ಅನ್ನುವ  ಒಬ್ಬ ನಟ  ,  ಕನ್ನಡ ಸಂಸ್ಕ್ರುತಿಗೆ ನೀಡಿದ ಕೊಡುಗೆ ಎಷ್ಟು ಅಮೂಲ್ಯ ಅನ್ನುವ ಸಂಗತಿ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತದೆ ! .
ರಾಜ್ಕುಮಾರ್ ಅವರ  ‘ ವ್ರುತ್ತಿಜೀವನದ ಅವಧಿ ‘ , ಮತ್ತು  ನಮ್ಮ ಕನ್ನಡದ ಶ್ರೇಷ್ಟ ಚಲನಚಿತ್ರ ನಿರ್ಮಾಪಕರು ,  ಸಾಹಿತಿಗಳು, ಸಂಭಾಷಣೆಕಾರರು, ಗೀತ ರಚನಕಾರರು, ಸಂಗೀತ ನಿರ್ದೇಶಕರುಗಳು, ಮತ್ತು ಎಲ್ಲಕ್ಕೂ ಮಖ್ಯವಾಗಿ  ಶ್ರೇಷ್ಠ ದರ್ಜೆಯ   ಚಿತ್ರನಿರ್ದೇಶಕರುಗಳು ಇದ್ದ ಆ ಅವಧಿ ,  ಈ ಎರಡೂ ಒಟ್ಟುಗೂಡಿದ್ದರಿಂದಲೇ  , ಅದು   ರಾಜ್ಕುಮಾರ್ ಪಾಲಿಗೂ ಮತ್ತು ಮತ್ತು ಕನ್ನಡ ಸಿನಿಮಾ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರ ಪಾಲಿಗೂ ಸುವರ್ಣಯುಗ ಅನ್ನಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು  ಸಾಧ್ಯವಾಯಿತು !
ಈ  ರಾಜ್ಕುಮಾರ್ , ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರರಂಗದ ಸುವರ್ಣ ಯುಗವಾದ 50 ರಿಂದ 90 ರ ದಶಕದ ಆರಂಭದವರೆಗೂ ಮೆರೆದ  ನಂಬರ್ ಒನ್ ನಾಯಕ ನಟ ಆಗಿದ್ದು ಆಕಸ್ಮಿಕವಲ್ಲ ! ಯಾಕೆಂದರೆ ,  ಆ ಐದು ದಶಕಗಳಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರರಂಗ ,  ಭಕ್ತಿಪ್ರಧಾನ, ಪೌರಾಣಿಕ, ಐತಿಹಾಸಿಕ, ಜಾನಪದ, ಸಾಮಾಜಿಕ , ಕೌಟುಂಬಿಕ ಹೀಗೆ ಎಲ್ಲ ಬಗೆಯ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು  ತಯಾರಿಸುತ್ತಿತ್ತು ! ಆ ಸಿನಿಮಾಗಳು ನಮ್ಮ ನಾಡಿನ ಕನ್ನಡತನವೆಂಬ ಒಂದು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ  ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಸೊಗಡಿನಿಂದ ಕೂಡಿರುತ್ತಿದ್ದವು ! ಆ ಕಥೆಗಳಾಗಲೀ ಪಾತ್ರಗಳಾಗಲೀ ಈ ಮಣ್ಣಿನಿಂದ ನೇರ ಹುಟ್ಟಿದಂತೆ ಇರುತ್ತಿದ್ದವು . ಅದೇ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಸರಿಯಾಗಿ  ,ಈ ಎಲ್ಲ ವೈವಿಧ್ಯಮಯ ಪಾತ್ರಗಳನ್ನೂ ಅತ್ಯಂತ ಸಮರ್ಥವಾಗಿ ನಿರ್ವಹಿಸುವ ದೈತ್ಯ ಪ್ರತಿಭೆ , ರಾಜ್ಕುಮಾರ್ ಅನ್ನುವ ಆ ಒಬ್ಬ ನಟನಲ್ಲಿ ಇತ್ತು !! ! ಹೀಗೆ ,  ಈ ಎರಡೂ  ಸಂಗತಿಗಳ ಸಂಗಮದ ಫಲವಾಗಿ ಐದು ದಶಕಗಳ ಕಾಲ ,ಲೆಕ್ಕವಿಲ್ಲದಷ್ಟು   ಅದ್ಭುತ ಸಿನಿಮಾಗಳನ್ನು ನೋಡುವ ಭಾಗ್ಯವೂ ಕನ್ನಡ ಜನತೆಗೆ ಲಭ್ಯವಾಯ್ತು .
 ಅದರದೇ   ಆದ  ಒಂದು ವಿಶೇಷ ಮೌಲ್ಯ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಕಾರಣದಿಂದ   ,ಯಾವುದೇ ಸಮಾಜದ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯಲ್ಲಿ, ಮಧ್ಯಮವರ್ಗದ ಸಂಸ್ಕೃತಿಗೆ  ಬಹಳ ಮಹತ್ವದ ಸ್ಥಾನವಿದೆ ! ಆ ಮಧ್ಯಮವರ್ಗದ ಮೌಲ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಅದ್ದಿ ತೆಗೆದಂಥ  ಸಾಮಾಜಿಕ ಚಿತ್ರಗಳ ಆ ಆದರ್ಶ ತಂದೆ ,ಮಗ ,ಅಣ್ಣ , ಸ್ನೇಹಿತ ,ಅಧಿಕಾರಿ , ಆದರ್ಶ ಪ್ರೇಮಿ ಇವೆಲ್ಲ ಪಾತ್ರಗಳಿಗೆ ರಾಜ್ಕುಮಾರ್ ಜೀವ ತುಂಬುತ್ತಿದ್ದ ಆ ಪರಿ ನಿಜಕ್ಕೂ ಮರೆಯಲಾಗದಂಥದ್ದು.
ಸುಖಜೀವನದ ಮಾನವ ಸಹಜ ಬಯಕೆಯ  ಕಾರಣದಿಂದ ,ಪಟ್ಟಣಕ್ಕೆ ವಲಸೆ ಬಂದು ,ಅಲ್ಲಿನ ಕೃತ್ರಿಮತೆಗೆ ಬಲಿಯಾಗಿ ಭ್ರಮನಿರಸನಹೊಂದುವ ,  “ದೂರದ ಬೆಟ್ಟ ‘  ಚಿತ್ರದ ಆ   ಮುಗ್ದ ಕಮ್ಮಾರ ಶಿವು , ಮುರಿದುಹೋದ ಅಕ್ಕನ ಬಾಳನ್ನು ಅವಳ ಸಂಸಾರವನ್ನು ಎತ್ತಿ ನಿಲ್ಲಿಸುವ ಛಲದಿಂದ ಹಳಿಯಲ್ಲೇ ನೆಲೆಗೊಂಡು ,ಕೃಷಿಕನಾಗಿ ದುಡಿದು , ಬಂಜರು ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಬಂಗಾರ ಬೆಳೆದು ,ಅಕ್ಕನ ಮಕ್ಕಳ ಬಾಳನ್ನು ಬೆಳಗಿ ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಅವರ ಸಣ್ಣ ತನ , ಆರೋಪ , ದೂಷಣೆಯ  ಮಾತುಗಳಿಂದ  ನೊಂದು  ಮನೆಯಿಂದ ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಎಲ್ಲಿಗೋ ಹೊರಟುಹೋಗುವ ಬಂಗಾರದ ಮನುಷ್ಯದ  ‘ರಾಜೀವ ‘ , ಈ ನೆಲದ ದೊರೆಗಳಾದ   ರಣಧೀರ ಕಂಠೀರವ , ಕೃಷ್ಣದೇವರಾಯ  ಪುಲಕೇಶಿ ಮಯೂರ , ಗಂಧದಗುಡಿಯ ಆ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ ಅಧಿಕಾರಿ ಆನಂದ್ , ಸಾಕ್ಷಾತ್ಕಾರದ  ಆದರ್ಶ ಮಮತಾಮಯಿ  ‘ಮಹೇಶ್ ‘ , ಹಾಲು ಜೇನುವಿನ ಆದರ್ಶ ಪ್ರೇಮಿ ‘ ರಂಗ ‘, ,ಸಮಯದ ಗೊಂಬೆಯ ಆದರ್ಶಮಯಿ ಅಣ್ಣ ,ಗುರು, ಎರಡು ಕನಸು ಸಿನಿಮಾದ ಭಗ್ನ ಪ್ರೇಮಿ ಲೆಕ್ಚರರ್  ರಾಮಚಂದ್ರರಾವ್ , ನಾನಿನ್ನ ಮರೆಯಲಾರೆಯ ಅದ್ಭುತ ಪ್ರೇಮಿ ಆನಂದ್ ,  ಸಾಹುಕಾರನ ಸಂಪತ್ತಿಗೆ ಸವಾಲೆಸೆದು ಗೆಲ್ಲುವ  ಸಂಪತ್ತಿಗೆ ಸವಾಲ್ ಸಿನಿಮಾದ , ಆ ನೇರ ನಡೆ ನುಡಿಯ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ  ಹಾಗೂ ಸ್ವಾಭಿಮಾನಿ ಭದ್ರ , ಒಂದೇ ಎರಡೇ ರಾಜ್ಕುಮಾರ್ ಜೀವಂತಗೊಳಿಸಿದ , ಮರೆಯಲಾರದ ಆ  ಪಾತ್ರಗಳು ! ಆ ಎಲ್ಲಾ ಪಾತ್ರಗಳಲ್ಲಿ   ವೇಷಭೂಷಣ , ಮಾತು , ಧೋರಣೆ , ಸಂಭಾಷಣೆಯ ಶೈಲಿ ,ಈ ಪಾತ್ರ ಪೋಷಣೆಯ ವಿವರಗಳಲ್ಲಿ  ಕನ್ನಡತನವೆನ್ನುವುದು ತುಂಬಿತುಳುಕುತ್ತಿತ್ತು .
ರಾಜ್ಕುಮಾರ್   ಆ ಪಾತ್ರಗಳನ್ನು ಎಷ್ಟುಚೆನ್ನಾಗಿ ಗ್ರಹಿಸುತ್ತಿದ್ದರು  ನೋಡಿ !    ಸೌಜನ್ಯದ ಮೂರ್ತಿಯಾಗಿದ್ದ  ಸತ್ಯಹರಿಶ್ಚಂದ್ರನಾಗಿದ್ದಾಗ   ಇರುವ ಬಾಡಿ ಲ್ಯಾನ್ಗ್ವೇಜ್ , ಮತ್ತು ಅದೇ ಹರಿಶ್ಚಂದ್ರ ಎಲ್ಲ ಕಳೆದುಕೊಂಡು      ಪುರಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಹೆಂಡತಿಯನ್ನು  ಹರಾಜುಹಾಕುವಾಗ ,ಸ್ಮಶಾನ ಕಾಯುವ ಆಳಾಗಿ ತನ್ನ ದನಿಯೆದುರು ನಿಲ್ಲುವಾಗ ಅವರ ಬಾಡಿ ಲ್ಯಾನ್ಗ್ವೇಜ್  ಎಷ್ಟು ಅದ್ಭುತವಾಗಿ ಬದಲಾಗುತ್ತದೆ ಅಂದರೆ , ವಿನೀತ ಭಾವ ಅಂದರೆ ಏನು ,ಅದನ್ನ ನಟನೆಯಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ತೋರಿಸಬೇಕು ಅನ್ನುವುದಕೆ ಅದು ಉದಾಹರಣೆಯಂತಿದೆ !
ಎರಡು ಕನಸು ಸಿನಿಮಾದಲ್ಲಿ ಲೆಕ್ಚರರ್ ಆಗಿ ಕ್ಲಾಸ್ ರೂಮ್ ನಲ್ಲಿ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಎದುರು ನಿಲ್ಲುವ ಭಂಗಿ ಯಾವ ನಿಜವಾದ ಲೆಕ್ಚರರ್ ಗೆ ಕಡಿಮೆಯಿದೆ ? ಒಲಗ ಊದುವವರು ಆ ಕೊಳವೆಯ ಬಾಯಿಗೆ ಇರುವ ಸಣ್ಣ ಪೀಪಿಯನ್ನು  ಆಗಾಗ  ಹೊರತೆಗೆದು ,ಅದರಲ್ಲಿ ಗಾಳಿ  ಊದಿ ಅದರೊಳಗೆ ಇರುವ ಎಂಜಲನ್ನುಹೊರತೆಗೆದು ಮತ್ತೆ ಅದನ್ನು ಓಲಗಕ್ಕೆ ಸಿಕ್ಕಿಸಿಕೊಂಡು  ಊದುತ್ತಾರಲ್ಲಾ ಆ ಸೂಕ್ಷ್ಮವನ್ನು ಕೂಡ ರಾಜ್ಕುಮಾರ್ ತಮ್ಮ ಅಭಿನಯದಲ್ಲಿ ಸೇರಿಸುತ್ತಾರೆಂದರೆ  ( ಶಹನಾಯಿ ನುಡಿಸುವ ಅಪ್ಪಣ್ಣ ನ ಪಾತ್ರದಲ್ಲಿ ) ಅದಿನ್ನೆಂಥ ಪಾತ್ರ ಗ್ರಹಿಕೆ ಆ ನಟನಿಗಿದ್ದಿರಬೇಕು !! ಇನ್ನು ಶಹನಾಯಿಯನ್ನು ಹಿಡಿದು ಕೂರುವ ಭಂಗಿ ,ನುಡಿಸುವಾಗ ಪಕ್ಕವಾದ್ಯದರ ಕಡೆ ನೋಡುವ ,ಮೆಲ್ಲಗೆ ದೇಹವನ್ನು ಊಗುವ ಆ ಅಭಿನಯ ಎಷ್ಟು ನೈಜ !!
ಅದೇ ಸಿನಿಮಾದಲ್ಲಿ ,ಅಪಣ್ಣನ ನುಡಿಸುವಿಕೆಯನ್ನು ಮೆಚ್ಚಿಕೊಂಡ  ಆ ಸಮಾರಂಭದ ಮುಖ್ಯ ಅತಿಥಿಯಾದ ಆ ಜಿಲ್ಲಾಧಿಕಾರಿಯು  ಊಟಕ್ಕೆ ಹೊರಡುವಾಗ – ” ನೀನೂ ಬಾ ಅಪ್ಪಣ್ಣ’  ಅಂತ ತಮ್ಮ ಜೊತೆ ಊಟಕ್ಕೆ ಕೂಡಲು ಕರೆದಾಗ  , ಎಷ್ಟೊಂದು ಸಂಕೋಚದಿಂದ ತನ್ನ ಸ್ಥಾನದ ಕೀಳರಿಮೆಯನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತಾ,ದೇಹವನ್ನು ಕುಗ್ಗಿಸಿ ,   ‘ ಇಲ್ಲ ತಾವು ದಯಮಾಡಿಸಿ ನಮ್ಮದು ಆಮೇಲೆ  ‘ ಅನ್ನುವ ಮಾತನ್ನು ಅಪ್ಪಣ್ಣನ ಪಾತ್ರದ ರಾಜುಕುಮಾರ್ ಆಡುತ್ತಾರೆ ಅಂದರೆ ,  ಅಯ್ಯೋ , ಒಲಗ ಊದುವ ಕೆಲಸದ ನಾನೆಲ್ಲಿ , ಜಿಲ್ಲಾಧಿಕಾರಿಯಾದ ನೀವೆಲ್ಲಿ ,ನಿಮ್ಮ ಜೊತೆ ಹೇಗೆ ಊಟಕ್ಕೆ ಕೂಡಲು ಸಾಧ್ಯ ಅನ್ನುವ  ಆ ಭಾವವನ್ನು ಕೇವಲ ಒಂದು ಸಾಲಿನ ಆ ಡೈಲಾಗ್ ನಲ್ಲಿ ರಾಜ್ಕುಮಾರ್ ತೋರಿಸುವ ಪರಿ ನಿಜಕ್ಕೂ ಅದ್ಭುತ ! ಒಬ್ಬ ನಟನಿಗೆ , ನಮ್ಮ ಸಮಾಜದ ಜಾತಿ ಅಂತಸ್ತು ಸಾಮಾಜಿಕ ಸ್ಥಾನಮಾನ ಇತ್ಯಾದಿ ವಾಸ್ತವಗಳ,ಜಾಡ್ಯಗಳ ,  ಒಟ್ಟಾರೆ ಈ ನೆಲದ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಆಳವಾದ ಹಾಗೂ  ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾದ ಗ್ರಹಿಕೆಯಿದ್ದರೆ ಮಾತ್ರ ಅಂತ ನೈಜಾಭಿನಯ ,ಮತ್ತು ಪಾತ್ರವನ್ನು ತೆರೆಯಮೇಲೆ ಜೀವಂತಗೊಳಿಸುವಿಕೆ ಇವು ಸಾಧ್ಯ !
ಸಂಪತ್ತಿಗೆ ಸವಾಲ್ ಸಿನಿಮಾ . ಸಾಹುಕಾರನ ವಿರುದ್ಧ ಮಾತಾಡಿದ್ದಕ್ಕೆ ಅಣ್ಣನಿಂದ ಮನೆಯಿಂದ ಹೊರಹಾಕಲ್ಪಟ್ಟ ಭದ್ರ ನಿಗೆ ,ತಾಯಿ ಪ್ರೀತಿಯ ಅತ್ತಿಗೆ ,ಸಂಕಟ ಪಟ್ಟು ,ಕದ್ದು ಭದ್ರನ ಜೊತೆಗಾರನೊಬ್ಬನ ಮೂಲಕ ಊಟದ ಬುತ್ತಿ ಕಳಿಸಿರುತ್ತಾಳೆ . ಆಗ ಸ್ನೇಹಿತರ ಜೊತೆ ಕೂತಿದ್ದ ಭದ್ರನಿಗೆ ಅತ್ತಿಗೆಯ  ಆ ಮಮತೆ ಕಂಡು ಕಣ್ಣು ತುಂಬಿಬಂದು , ಬುತ್ತಿಯನ್ನು ಬಿಚ್ಚುತ್ತಾ  –  ‘ನಮ್ಮತ್ತಿಗೆಮ್ಮ ಅಂದ್ರೆ ದೇವ್ರು , ದೇವ್ರು  ಕಂಡ್ರೋ’  ಅನ್ನುವ ಮಾತು ಎಷ್ಟು ಹೃದಯಸ್ಪರ್ಷಿ !!
ಹೀಗೆ ಈ ಮಣ್ಣಿನಿಂದ ನೇರ ಹುಟ್ಟ್ಟಿದಂಥ ಆ ಎಲ್ಲ ಪಾತ್ರಗಳನ್ನೂ ಅತ್ಯಂತ ನೈಜವಾಗಿ ,ಸೂಕ್ತವಾದ  ಅಭಿನಯ ,ಭಾಷೆ ಮತ್ತು ದೇಹಭಾಷೆ ಇವುಗಳ ಮೂಲಕ ಅತ್ಯಂತ ಸಮರ್ಥವಾಗಿ ನಿರ್ವಹಿಸಿದ ರಾಜ್ಕುಮಾರ್ ಈ ನೆಲದ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ರಾಯಭಾರಿಯೇ ಆಗಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದರು ಅನ್ನುವುದು ಅತಿಶಯೋಕ್ತಿಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ . ಕೆಲವಾರು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ, ನಮ್ಮ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಪತ್ರಿಕೆಯೊಂದರ ಅಂಕಣಕಾರ , (Out look  ಪತ್ರಿಕೆಯ ಕಾಮತ್ ಅಥವಾ ಶೆನಾಯ್ ನೆನಪು ) ಆಗ ವಿಶ್ವ ಸುಂದರಿ ಪ್ರಶಸ್ತಿಗಳನ್ನು ಗೆದ್ದು ಭಾರೀ ಸುದ್ದಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಸುಶ್ಮಿತಾ ಸೇನ್ ಮತ್ತು ಐಶ್ವರ್ಯ ರೈ ಅವರನ್ನು ಹೊಗಳುವ ಭರದಲ್ಲಿ , ಅವರಿಬ್ಬರನ್ನು our cultural ambassadors ಅಂತ ಕರೆದಿದ್ದನ್ನು ಓದಿದಾಗ ನನಗೆ ಎಂಥ ಸಿಟ್ಟುಬಂದಿತ್ತು ಅಂತ ಈ ಲೇಖನ ಬರೆಯುವ ಈ ಕ್ಷಣ ನೆನಪಾಗುತ್ತಿದೆ ! ಅವರಿಬ್ಬರ ಸಾಧನೆಯನ್ನು ಗೌರವಿಸೋಣ . ಆದರೆ ,ಯಾವ ಭಾರತದ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ರಾಯಭಾರವನ್ನು ಆ ಸ್ಪರ್ಧೆಯಲ್ಲಿ ಅವರು ಮಾಡಿದ್ದರೋ ?  ಒಂದು ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಮತ್ತು ಅದನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುವ  ಜನರ ಗುಣ ಪ್ರತಿಭೆಗಳು ಇವುಗಳ ಮಹತ್ವದ ಸ್ಪಷ್ಟ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಯಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ  ಇಂಥ ಹಾಸ್ಯಾಸ್ಪದ ಮಾತು ಹುಟ್ಟದೆ ಇನ್ನೇನಾಗುತ್ತದೆ ?
-Ad-

Leave Your Comments